ما پیروزیم چون بر حقیم



 

این وبلاگ سعی دارد مسایل کشور عزیزمان ایران را مورد بررسی قرار دهد و سرافرازی و رفاه ایران آرزوی من است. رسیدن به این آرزو بدون همراهی و تعاون ایرانیان بر اساس دموکراسی و حقوق بشر و خود کفایی علمی و اقتصادی ممکن نیست.برای آشنایی با عقاید بنده در این موارد میتوانید بنوشته های زیر کلیک بفرمایید توجه خواهید داشت که هر سرفصلی متشکل از پستهای زیادی است که میتوانید در پی خواندن نخستین پست بقیه را از همان صفحه اولی که خوانده اید پیګیری بفرمایید

 


 

لیستی از نوشته های قبلی

 

 

 

این وبلاگ از همکاری تمام خوانندگان استقبال میکند .نظرات همه مورد احترام است و سانسوری بجز کاربرد کلمات رکیک که در عرف ایرانی فحش و ناسزا و لودگی تصور میشود ندارد

 

 

مسایل موجود در جامعه ایران بر اساس عقل منطقی و آزاد و رها که نوکر دین و یا ایدئولوژی بخصوصی نیست بررسی میشود. بعقیده نگارنده عقلی که هدفش کشف حقیقت و رفاه و منافع جامعه انسانی امروز و آینده است بدمکراسی و عدالتی منتهی میشود که حداقل عدالتش حقوق بشر خواهد بود.

 

 

من با تمام کسانی که این عقل را برای سنجش رویدادها و ایجاد جامعه ای که روابط افرادش با هم بر اساس آن عقل و عدالت باشد همراه هستم و همه را هم به این عقل و عدالت دعوت میکنم

لطفا نظر خودتان را در مورد نوشته ها و اخبار بنویسید.بدون تبادل افکار و آرا نمیتوان بخرد جمعی و دانش بیشتر رسید

 

 

 

مثلث شوم؛ اسدآبادی، بازرگان و شریعتی، محمد کاظمی


نوشته زیر درباره مقاله محمد کاظمی با آدرس زیر است
https://news.gooya.com/2026/11/post-115242.php
در نوشته ایشان جای عقب ماندگی اقتصادی کشور و به تبع آن عقب ماندگی های سیاسی و فرهنگی در رابطه با اقتصاد خالی است و ایشان یک تفسیر یک بعدی در مورد استقرار حکومت جمهوری اسلامی دارد.ایشان فقفط به جنبه دینی و ارتجاع دینی توجه نشان داده اند و فراموش کرده اند که در حکومتهای استبدادی ایران  مقام های دینی ( مغان و بعدا ملایان ) همواره باشاه در حکومت بوده اند و بت همدیگر ملت را چاپیده اند.
اگر به تاریخچه عقب ماندگی نظری بکنیم عقب ماندگی ما از زمان صفویه شروع می شود و در زمان فعلی به اوج می رسد. در این رابطه حکومتهای جدیدتر مسئولیت سنگین تری بر عهده دارند مثلا مسئولیت خاندان پهلوی بیشتر از خاندان قاجاریه است و الی آخر.
 هر حکومتی نیاز به یک راهنما و در حکومتهای استبدادی ایدئولژی دارد در ایران استبدادی این ایدئولژی اسلام شیعی بعد از زمان صفویه بوده است.
در اثر عقب ماندگی های علمی و اقتصادی ما و قدرتمند تر شدن ملایان بعد از زمان صفویه سبب توسعه خرافات و تعطیلی عقلانیت آزاد و رها و رویش احساسات مذهبی شد که همگی جامعه را از عقلانیت خالی می کرد.
در زمان قاجاریه با شکست فاجعه بار ایران از روسیه و جدا شدن آدربایجان و مناطق قفقاز از حکومت قاجاریه عقب ماندگی ما خودش را بخوبی نمایان کرد.در اینجا بود که همکاری شاه و ملا دیگر جواب نمی دادو در واکنش به این وضعیت و قدرت گرفتن نفوذ خارجی در ایران که اول شامل روس و انگلیس بود و با قدرت رسیدن کمونیستها در روسیه و ایجاد اتحاد شوروی فقط ایران در تحت نفوذ انگلیس باقی ماند .
 در این فضا مزدور انگلیس رضا شاه اولین کودتای خود را در نیروی قزاق انجام داد تا از به رهبری رسیدن یک روس برای فرماندهی نیروی قزاق پبش گیری شود و با این مزدوری   رضا شاه نوکری خود را اثبات کرد و در کودتای دوم علیه حکومت با پول و اسلحه انگلیسی کودتا اسفند ۱۲۹۹ انجام داد و بعدا با کمکانگلیس و الیت گول خورده حکومت کشور را در دست گرفت و به مزدوری خود ادامه داد و با سیرک باطل کردن قرار داد دارسی ارباب خود انگلیس را شاد کرد
رضا شاه که خود را زیرک می دانست با سیاستهای آلمان خود را همراه می کرد که با اشغال نظامی شه حکومت انگلیس و اتحاد شوروی و آمریکا روبرو شد و از ترسش به سفارت انگلیس پناهنده شد تا تنبیه ارباب را بپذیرد و تنبیه او خلع از سلطنت و تبعید به موریس افریقای جنوبی بودکه در تبعید این جرثومه خیانت و استاد فریب مردم (در این رابطه دست کمی از فریب خمینی در سال ۵۷ ندارد )مرد.
با مشاورت الیت و مزدور خود محمد علی فروغی فرزند رضا شاه محمد رضا شاه بقدرت رسید.
در اثر عقب ماندگی نفوذ قدرتهای خارجی در ایران پیش آمد و رضا شاه بقدرت رسید و اودر قدرت پای ملایان را از حکومت قیچی کرد و خود به تنهایی حکومت را در دست گرفت و به جای ایدئولژی اسلامی و ملایان از ایدئولژی ایران باستان گرایی و کورش بازی و‌آریا بازی به کمک الیت های مزدور و ادیبان پست فطرت ضد ایرانی و با جعل زبان فارسی به جای زبان دریو با وهم قوم ناموجود فارس بعنوان قوم اصلی کشور ایدئولژی شبه علمی ایران باستان گرایی را بعنوان ایدئولزی حکومت خود اختیار کرد. خواجه حافظ شیرازی می گوید شعر من بزبان دری است:
ز شعز دلکش حافظ کسی بود آگاه
که لطف سخن و سخن گفتن دری داند
رضا شاه در این رابطه برای این که نشان دهد جشن نوروز با زبان فارسی  رابطه دارد نام سفره نوروز را از هفت سینی به هفت سین عوض کرد و این کار را با استفاده ثروت مردم و بودجه دولتی و و از طریق کتب درسی و تبلیغات خارج از مدارس انجام داد و پول مردم را برای توسعه خرافات و این بار توسعه خرافات ملی بکار برد.
در این زمان ارتجاع اسلامی خودش را به عنوان اپوزیسیون ارتجاع ملی نشان داد .حکومت شاهان پهلوی با تبعیض و حق کشی و کشتار ده ها هزاری مردم لر و  آذربایجان و غیره و فساد و دزدی حکومت ( که هرگز بفساد و کشتار جمهوری اسلامی نرسید ) توانست با گسترش هیئت مذهبی عاشورای امام حسین و همراهی شاعرانی نظیر شهریار در سرودن:

علی ای همای رحمت، تو چه آیتی خدا را

که به ماسوا فکندی همه سایه هما را

دل اگر خداشناسی، همه در رخ علی بین

به علی شناختم من به خدا قسم خدا را

به خدا که در دو عالم اثر از فنا نماند

چو علی گرفته باشد سر چشمهٔ بقا را

مگر ای سحاب رحمت تو بباری ارنه دوزخ

به شرار قهر سوزد همه جان ماسوا را

برو ای گدای مسکین در خانه علی زن

که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را

بجز از علی که گوید به پسر که قاتل من

چو اسیر توست اکنون به اسیر کن مدارا

بجز از علی که آرد پسری ابوالعجائب

که علم کند به عالم شهدای کربلا را

چو به دوست عهد بندد ز میان پاکبازان

چو علی که می‌تواند که به سر برد وفا را

نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت

متحیرم چه نامم شه ملک لافتی را

به دو چشم خون‌فشانم هله ای نسیم رحمت

که ز کوی او غباری به من آر توتیا را

به امید آن که شاید برسد به خاک پایت

چه پیامها سپردم همه سوز دل صبا را

چو تویی قضای گردان به دعای مستمندان

که ز جان ما بگردان ره آفت قضا را

چه زنم چو نای هر دم ز نوای شوق او دم

که لسان غیب خوشتر بنوازد این نوا را

«همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی

به پیام آشنایی بنوازد آشنا را»

ز نوای مرغ یا حق بشنو که در دل شب

غم دل به دوست گفتن چه خوش است شهریارا

 کسی را که در یک شب هفتصد تن را گردن زده است همای رحمت خواندن فقط توسعه خرافات دینی است و تعطیل کردن عقلانیت است
در کنار اینها اپوزیسیون اسلامی خود را بر حق و خواستار عدالت معرفی می کرد .در آن زمان ارباب شاه که اکنون آریکا بود مسئله اصلیش مبارزه با کونیسم بود به شاه دستور داده بود که زندانیان اسلامیست را برای مبارزه با کمونیسم آزاد کند و این در کنار شبکه مساجد و تشدید استبداد که با اعلام تک حزبی رستاخیز توام شده بود و بریدن شاه از مردم را تشدید می کرد شاه تنها ماند و توانست ارتجاع اسلامی و با ریا و فریب خمینی ملعون از بین رفت.

سرمایه داران ایرانی با داشتن قدرت اقتصادی و تبلیغات دولتی همسو با غرب فاقد قدرت سیاسی لازم بودند و ایادی دربار با تبعیض حقوق آنها را زیر پا میگذاشتند و از این وضعیت نا برابر ناراحت بودند.اینها هم در فرو ریختن نظام به امید تاسیس نظامی مشابه شاه ولی دارای آزادیهای سیاسی با ملایان همکاری کردند
عروج آخوندیسم ارتجاعی با کشاندن خمینی بپاریس از سوی ارتجاع جهانی انجام شد و خمینی عامل و مزدور ارتجاع جهانی بود که رسانه های ارتجاعی در سطح جهانی از این مزدور حمایت و بنفع او تبلیغات میکردند
در واقع انقلاب بهمن ۵۷ با انحصار گرایی اسلامیستها سبب تهوع مسمومیتهای ایدئولژیکی شاه و ملا در بین ملت شده است تا با دفع این مسمومیتها بتواند عقلانیت آزاد و رها اختیار کند و حکومت دمکراسی حقوق بشری را تاسیس کند تا این حکومت با رفع عقب ماندگی های علمی و اقتصادی ایران بتواند زندگی با افتخار و انسانی برای ملت ایران فراهم آورد
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

مثلث شوم؛ اسدآبادی، بازرگان و شریعتی، محمد کاظمی


من از نسلی حرف می‌زنم که سوخت؛ نسلی که با وعده آزادی، عدالت، برابری و رهایی به میدان آمد، اما حاصل آن وعده‌ها ۴۷ سال حکومت ایدئولوژیک، سرکوب، تبعیض، اجبار و دخالت در خصوصی‌ترین بخش‌های زندگی مردم شد.

من معتقدم برای فهم فاجعه ۱۳۵۷ باید به ریشه‌های فکری بنیادگرایی اسلامی برگشت؛ نه فقط به خمینی و روحانیونی که قدرت را گرفتند، بلکه به کسانی که پیش از انقلاب، زبان و چارچوب فکری این جریان را ساختند و به آن اعتبار بخشیدند.

از نظر من، سید جمال‌الدین اسدآبادی، مهندس مهدی بازرگان و علی شریعتی سه چهره محوری این تاریخ‌اند. من نقش آنها را در بنیان‌گذاری، صورت‌بندی و گسترش بنیادگرایی اسلامی مدرن در جهان و ایران می‌بینم؛ جریانی که دین را از حوزه ایمان شخصی بیرون آورد و به ایدئولوژی قدرت، حکومت و اداره جامعه تبدیل کرد.

اسدآبادی؛ آغاز تبار بنیادگرایی اسلامی

من سید جمال‌الدین اسدآبادی را از بنیان‌گذاران اصلی اسلام سیاسی مدرن در جهان و از سرچشمه‌های مهم آن در ایران می‌دانم. اهمیت او فقط در مبارزه با استعمار و دعوت به اتحاد مسلمانان نبود؛ او اسلام را به نیرویی سیاسی برای بسیج جامعه و بازسازی قدرت جهان اسلام تبدیل کرد.

این مسیر بعدها در اندیشه محمد عبده، رشید رضا، حسن‌البنا، اخوان‌المسلمین و سید قطب، در شکل‌های متفاوت ادامه یافت. این جریان‌ها یکسان نبودند، اما در تبار تاریخی اسلام‌گرایی سیاسی پیوندهای فکری مهمی داشتند.

من معتقدم نمی‌توان اسدآبادی را از تاریخ شکل‌گیری این اندیشه جدا کرد. وقتی دین به پروژه سیاسی تبدیل می‌شود و یک جریان خود را نماینده حقیقت می‌داند، چه تضمینی برای آزادی و حق مخالفت کسانی باقی می‌ماند که آن حقیقت را قبول ندارند؟

 

بازرگان؛ دین در لباس علم و سیاست

مهندس بازرگان از چهره‌های مهم صورت‌بندی روشنفکری دینی در ایران بود. او تلاش کرد اسلام را با علم جدید و جهان مدرن پیوند بزند و برای دین در عرصه اجتماعی و سیاسی جایگاهی محوری تعریف کند.

از نظر من، نقش مهم بازرگان این بود که به دین زبان علمی و دانشگاهی داد و آن را برای نسل تحصیل‌کرده به‌عنوان چارچوبی برای فهم جامعه و زندگی مدرن عرضه کرد.

ممکن است گفته شود بازرگان مدافع دموکراسی و مخالف ولایت فقیه بود. این واقعیت را انکار نمی‌کنم. اما پرسش من این است: چرا باید دین را به‌عنوان چارچوب اداره جامعه وارد سیاست کرد و بعد انتظار داشت قدرتی به نام همان دین ادعای انحصار نکند؟

او نخست‌وزیر دولت موقت شد و در آغاز استقرار جمهوری اسلامی در ساختار قدرت حضور داشت. مخالفت بعدی او با خمینی، مسئولیت تاریخی‌اش در آن مرحله را از میان نمی‌برد. من معتقدم کسانی که به یک پروژه سیاسی اعتبار و زبان فکری می‌دهند، باید درباره پیامدهای آن پاسخ‌گو باشند.

شریعتی؛ معمار اسلام انقلابی در ایران

در میان این چهره‌ها، علی شریعتی برای من جایگاهی ویژه دارد. من او را یکی از بنیان‌گذاران اصلی اسلام انقلابی و ایدئولوژیک در ایران می‌دانم.

شریعتی مفاهیمی از مارکسیسم، اگزیستانسیالیسم و اندیشه‌های ضداستعماری را با خوانشی انقلابی از اسلام و تشیع ترکیب کرد. او از شهادت، جهاد، عدالت، محرومان و انقلاب سخن گفت و این مفاهیم را به زبان بسیج سیاسی نسل جوان تبدیل کرد.

مسئله اصلی برای من این است که شریعتی دین را به ایدئولوژی تبدیل کرد؛ اسلام دیگر فقط ایمان و اخلاق فردی نبود، بلکه نقشه راه مبارزه، دگرگونی جامعه و رهبری سیاسی معرفی می‌شد.

امت و امامت؛ جایگاه شهروند کجاست؟

نظریه «امت و امامت» یکی از مهم‌ترین بخش‌های اندیشه شریعتی است. در این الگو، جامعه در قالب امت و رهبری آن در قالب امامت تعریف می‌شود.

پرسش من این است: در چنین جامعه‌ای، جای شهروند مستقل، حق مخالفت، آزادی انتخاب و تکثر عقیده کجاست؟ کسی که نمی‌خواهد از رهبر فکری یا سیاسی پیروی کند چه حقی دارد؟

نظریه شریعتی عین ولایت فقیه خمینی نبود، اما من معتقدم زبان امت، رهبری و هدایت دینی به گسترش فضایی کمک کرد که در آن حکومت مبتنی بر رهبری دینی برای بخشی از نسل جوان پذیرفتنی شد.

شریعتی در سال ۱۳۵۶ درگذشت و جمهوری اسلامی را ندید، اما آثارش بر ذهنیت انقلابی نسل پیش از ۱۳۵۷ تأثیر عمیقی گذاشت. نمی‌توان تاریخ انقلاب را نوشت و از نقش او در ساختن زبان اسلام ایدئولوژیک عبور کرد.

مجاهدین خلق؛ تبدیل دین به تشکیلات و مبارزه

مجاهدین خلق نیز بخشی از همین تاریخ‌اند. این سازمان در دهه ۱۳۴۰ شکل گرفت و اسلام را با مفاهیم مبارزه انقلابی، عدالت اجتماعی و سازمان‌دهی تشکیلاتی پیوند زد. در سال ۱۳۵۴ نیز بخشی از اعضای آن به مارکسیسم گرایش پیدا کردند.

من نمی‌گویم بازرگان یا شریعتی بنیان‌گذار مجاهدین بودند؛ اما معتقدم این سازمان در فضایی رشد کرد که دین به ایدئولوژی مبارزه و ابزار سازمان‌دهی سیاسی تبدیل شده بود.

خطر از جایی آغاز می‌شود که سازمان خود را صاحب حقیقت بداند، اطاعت از رهبری را بر استقلال فرد مقدم کند و مخالف را دشمن آرمان معرفی کند. این منطق را باید در جریان‌های مختلف بنیادگرا بررسی کرد، بی‌آنکه تاریخ و عملکرد آنها را یکسان بدانیم.

۱۳۵۷؛ وقتی بنیادگرایی به قدرت رسید

من معتقدم سال ۱۳۵۷ لحظه‌ای بود که جریان بنیادگرایی اسلامی توانست به قدرت سیاسی دست پیدا کند. خمینی رهبر اصلی این قدرت‌گیری بود، اما پروژه‌ای که به حکومت رسید در خلأ شکل نگرفته بود. پیش از آن، سال‌ها اندیشه و فعالیت برای تبدیل اسلام به ایدئولوژی اجتماعی و سیاسی جریان داشت.

انقلاب نیروهای متنوعی داشت و همه انقلابیون خواهان حکومت دینی نبودند. بسیاری آزادی و عدالت می‌خواستند؛ اما در نهایت نیروی اسلام‌گرا قدرت را تثبیت کرد و وعده‌های انقلاب را در چارچوب حکومت دینی انحصاری خود تعریف کرد.

جمهوری اسلامی با ادعای حکومت به نام خدا و دین، دامنه‌ای از اجبار و دخالت ایدئولوژیک را بر زندگی مردم تحمیل کرد که باید مستقلاً بررسی شود. جنایت‌هایی که خمینی و حکومتش به نام دین مرتکب شدند، نباید با اشاره به ساواک و گذشته توجیه یا کم‌رنگ شوند. نقد حکومت پهلوی یک بحث است و پاسخ‌گویی درباره بنیادگرایی اسلامی، انقلاب ۱۳۵۷ و ۴۷ سال جنایت و سرکوب جمهوری اسلامی بحثی دیگر.

موضوع اصلی من در این نوشته، مسئولیت جریان بنیادگرایی اسلامی و پیامدهای فاجعه ۱۳۵۷ است.

۴۷ سال حکومت بر زندگی و ذهن مردم

جمهوری اسلامی فقط دولت را در اختیار نگرفت؛ کوشید بر بدن، ذهن و زندگی مردم مسلط شود. زنان با اجبارهای حکومتی روبه‌رو شدند، دانشگاه‌ها زیر فشار اسلامی‌سازی قرار گرفتند، هنر و رسانه سانسور شدند و آزادی عقیده و سبک زندگی محدود شد.

انقلاب فرهنگی، تعطیلی دانشگاه‌ها و حذف و محرومیت استادان و دانشجویان، نمونه روشن تلاش حکومت برای کنترل اندیشه و تولید دانش بود.

نقش عبدالکریم سروش در ستاد انقلاب فرهنگی نیز باید نقد شود. توضیحات بعدی او درباره مخالفت با پاکسازی‌ها، مسئولیت تاریخی مشارکت در نهادی را که مأموریت اسلامی‌سازی دانشگاه‌ها داشت، از میان نمی‌برد.

من معتقدم بنیادگرایی فقط یک باور مذهبی نیست؛ پروژه‌ای سیاسی برای کنترل جامعه است. وقتی قدرت خود را نماینده خدا و حقیقت مطلق بداند، می‌تواند سرکوب را هم به نام دین توجیه کند.

سخن آخر؛ نسلی که سوخت

من از نسلی حرف می‌زنم که به نام آزادی به میدان آمد، اما آزادی را از او گرفتند؛ به نام عدالت امیدوار شد، اما با تبعیض و فساد روبه‌رو شد؛ و به نام معنویت وعده رهایی شنید، اما دید چگونه دین به ابزار قدرت و سرکوب تبدیل شد.

من معتقدم باید تاریخ بنیادگرایی اسلامی را از ریشه‌های فکری آن بررسی کرد: از اسدآبادی و تبار جهانی اسلام سیاسی، تا بازرگان و شریعتی، جریان‌های اسلام‌گرای انقلابی، مجاهدین خلق و سرانجام خمینی و جمهوری اسلامی.

فاجعه فقط این نبود که خمینی به قدرت رسید؛ فاجعه این بود که پیش از او، اندیشه‌ای در جامعه گسترش یافته بود که دین را به ایدئولوژی انقلاب و حکومت تبدیل می‌کرد و برای زندگی انسان نسخه‌ای از پیش تعیین‌شده داشت.

فاجعه بزرگ بنیادگرایی اسلامی فقط سیاسی‌کردن دین نبود؛ ایدئولوژیک‌کردن ذهن انسان و گرفتن حق اندیشیدن مستقل از او بود.

من از نسلی حرف می‌زنم که سوخت؛ نسلی که بهای بنیادگرایی اسلامی و فاجعه ۱۳۵۷ را پرداخت و نسل‌های بعدی هم هنوز دارند هزینه آن را می‌دهند



Posted on Sunday, November 22, 2026 at 01:53PM by Registered Commenterافشا | CommentsPost a Comment

ارتجاع از بدى روشنفكر مى گويد: نوشته اى از بهرام مشتاق

در نوشته زير كه احتمالا نوشته عناصر وابسته  به حكومت و سازمان اطلاعات آن باشد ، نويسنده از اتحاد مردم مى گويد و اين عدم اتحاد را به دخالت روشنفكران مربوط مى كند.
البته عناصر ارتجاع كه عامل به ريختن انقلاب و ادامه استبداد شده اند ، در اينجا روشنفكران را كه نه سازمان يافته بودند و نه مردم از آنان پيروى كردند را عامل وضعيت ادامه استبداد و حاكميت عوامل خرافى و مزدور بيگانه را در حال فعلى مى دانند.
در بين اپوزيسيون ايدئولژيك ضد دمكراسى نمى توان به اتحاد ملى رسيد . در بين اپوزيسيون ايدئولژيك هر گروهى پيروز شود ، تمام گروه هاى متحد را مثل سال ٥٧ تار و مار خواهد كرد. فقط اصول دمكراسى و ارزش هاى حقوق بشرى است ، كه مى تواند اتحاد ملى را سبب شود  كه خود نويسنده كه با روشنفكر مخالف است حتما با  دمكراسى  هم مخالف  بايد باشد
آیا روشنفکران بدنبال خمینی بودند و یا مخالف خمینی
همیشه عده ای عوام پرست میگویند که این روشنفکران و دانشجویان بودند که ما را به این روز انداختند و ملا ها را بر ما حاکم کردند.ولی در عمل میبینیم که دانشجویان بر خلاف گفته این سفسطه بازان رفتار کرده اند و  گروه های اسلامی در دانشگاه شکست داده بودند  وبر خلاف نظر خمینی و اسلامش میاندیشدند.اگر جامعه هم راه دانشجویان را ادامه میداد مسئله ما امروز حکومت ملایان نبود.این مردمان عادی بودند که در هیبت سپاه و کمیته و حزب الله و گروه چماق دار خود انگیخته و یا سازمان یافته بدانشجویان و دانشگاه ها حمله کردند.
در این دید یک نوع بی عدالتی مشهود است.مثل کار ملایان و مصدق است.ملایان حتی از نام مصدق وحشت دارند ولی اگر لازم باشد برای کوبیدن آمریکا میگویند که آمریکا مصدق را سرنگون کرده است و حتی میگویند خمینی جزو باند کودتایی  آیت الله کاشانی بود و در خیابانهای تهران حاضر بوده است و افراد را جمع آوری میکرده است.
راستی چرا این سفسطه بازان در لباس ملت ایران ظاهر میشوند و ملت ایران دروغ  به این بزرگی را نمیتواند بفهمد و بخواسته این سفسطه گران  غفلت خود را متوجه روشنفکران میکند.علتش شاید این است که هر کدام از ما ایرانیان از حرکت خود و فداکاری های انجام شده فقط با نکبت و آدم کشی و حاکمان فاسد روبرو شده ایم و  این سفسطه گران بخوبی از این وضعیت روانی مردم برای محکم کردن جای پای چپاول و غارت خوب استفاده میکنند
دیکتاتوری و عدم رعایت حقوق فردی در ایران هزاران سال قبل از انقلاب ادامه داشته است.چطور میشود که در عرض چند ماه بعد از انقلاب فقط روشنفکران عامل ایجاد دیکتاتوری و استبداد باشند.معتقدان به این تفکر  دستگاه فکری غلط و غیر منطقی دارند اگردستگاه فکری اینان  ایراد ندارد دچار سفسطه شده اند.در ضمن این معتقدان بسوال من پاسخ بدهند: اگر همه چیز بر طبق خواسته خمینی بود خمینی چگونه میتوانست دیکتاتوری را از بین ببرد؟
طرح و تحلیل و فهمی هم  در پشت ایجاد دیکتاتوری نبود در ذات ملایان و دین اسلام دیکتاتوری موجود است که خمینی سبب تجلی آن گشت والبته  اقتصادیات دلالی بر اساس واردات  در ایران بعد از انقلاب و کلا در نود سال اخیر هم ایجاد دیکتاتوری را  تشدید کرد.این دیکتاتورها ربطی بروشنفکران ندارند  منتقدان به رفتار روشنفکران حرف باطلی میزنند
——————-
روشنفکرنماها و خود روشنفکرپندارها، دو تیغه قیچی قطع رشته های اتحاد، بهرام مشتاق
تاریخچه‌ی منتقدانِ نظام نوپای سیاسی به اولین روزها و در واکنش به بدعتِ رفراندوم بی‌مسمای «آری یا خیر» می‌رسد. شاید از ملتی هیجان‌زده، شیفته‌ی رهبری انقلاب و دل‌خوش به وعده‌های بی‌بنیاد، انتظار تفکر و بیداری سیاسی توقع به‌جایی نبود؛ اما خواب غفلت جامعه‌ی روشنفکری و سرسپردگی بی‌قیدوشرط ناشی از مذهب‌زدگی از یک‌سو، و همراهی مخرب متفکران جریان‌های چپ‌گرا با کینه‌ی تاریخی از «امپریالیسم» از سوی دیگر، بدون هیچ تردیدی مسیری هموار ساخت تا به وضع فلاکت‌بار امروز ختم شود.
گزافه‌گویی نیست که در این سیرِ ایران‌بربادده، نقش مخرب روشنفکران در تمام این چهار دهه اگر برجسته‌تر از رهبران انقلابی نباشد، کمتر نیست. انگیزه‌ها هرچه که بود -- از طیف چپ که دشمنی با آمریکا را در همکاری با ایدئولوژی افراطیِ نورسیده جست‌وجو می‌کردند، تا روشنفکران و مذهبیون اعتدالی و ملاحظات احزاب اسلام‌گرا -- به ناکجاآبادی رسید که طشت رسوایی و شکست مدعیان روشنفکری از بام افتاد.
روشنفکرنماها؛ اصرار بر خطای نسل ۵۷
شکست پیشتازان فکری آن جامعه خیلی زود به اثبات رسید و توسط همان سیستمی که سنگ استقرارش را به سینه می‌زدند، قلع‌وقمع شدند. برخی با غیرانسانی‌ترین شکل ممکن سلاخی شدند، عده‌ای کنج عزلت گزیدند و آن‌ها که ماندند، در پیرانه‌سر و دهه‌های هشتاد و نود عمر خود، رخت غربت به تن کردند و این روزها اینجا و آنجا می‌نویسند و سخن می‌گویند.
اما روی تلخ ماجرا اینجاست که بسیاری از آنان، بدون اقرار به خطا و کارنامه‌ی پراشتباه خود، همچنان به‌طور غیرمستقیم، در لفافه و با سفسطه بر همان شیوه تفکر مردود اصرار دارند. این سرسپردگی به فتنه ۵۷ تا آنجاست که آزموده را دوباره بیازمایند و بی‌تعارف اذعان کنند که اگر مکتب مورد نظرشان اقبال عمومی نداشته باشد، تداوم حاکمیت فعلی را ارجح می‌دانند! اگر در آن فتنه، جامعه‌ی روشنفکری با خطای بزرگ خود عصای دست افراطیون واپس‌گرا شد، امروز با این تجربه‌ی گران‌بها که هنوز بر ملک و ملت آوار است، هیچ انحراف فکری از «روشنفکرنماهای» نسل پنجاه‌وهفت پذیرفتنی نیست.
خودروشنفکرپندارها؛ ابتذال سیاسی در فضای مجازی
از سوی دیگر، با رشد چشمگیر فضای مجازی و سر برآوردن پلتفرم‌های مختلف (به‌ویژه «کلاب‌هاوس فارسی» در ابتدا)، فضای مناسبی برای حضور صاحب‌نظران، نویسندگان و روزنامه‌نگاران معتبر فراهم شد تا بی‌واسطه با آحاد جامعه گفت‌وگو کنند. اما حاشیه‌ی امنیتِ ناشی از نام‌ها و تصویرهای مستعار و فیک، آن‌چنان مرزهای اخلاقی و اصول آداب اجتماعی را به ورطه‌ی فراموشی سپرد که این روزها نه نشانی از سیاست بر جای مانده و نه نامی از مبارزه‌ی سیاسی دارد. فعالیت‌های به‌اصطلاح سیاسی در دورهمی‌های چندصدنفره، به دادوفریاد و فحاشی تمرکز یافته است.
فی‌نفسه شاید فعالیت چندصد نفر در فضای مجازی ارزش پرداختن نداشته باشد، اما خطر آنجاست که احساس کاذب معروفیت در یک مجموعه‌ی کوچک، به توهم شهرت در سطح ملی، تصور «الیت سیاسی» و خیال «روشنفکر صاحب‌نظر بودن» منجر شود؛ تا جایی که فردی با توهم بیست میلیون طرفدار در داخل کشور، برای خود در معادلات اپوزیسیون جایگاه تعریف کند، یا دیگری با ادعای دنبال‌کنندگان میلیونی و پیوند نسبی با خاندان سلطنتی، جایگاه والایی برای خود قائل باشد.
این‌ها مشتی است نمونه‌ی خروار از «خودروشنفکرپندارانی» که خارج از فضای مجازی هیچ شناخت و تصویری از آنان در جامعه ایران وجود ندارد تا بتوانند در تصمیم‌سازی‌های سیاسی منشأ اثر باشند. آن‌گاه که این توقع نابجا رخ نمی‌دهد، واکنش‌های عصبی و ناباورانه‌ای نسبت به بزرگان و محترمین اپوزیسیون بروز می‌دهند که از کارشکنی و دروغ‌پردازی تا توهین و فحاشی متغیر است.
سخن پایانی
در این موقعیت تاریخی که سرزمین بلازده‌ی ما نیازمند اتحاد و همدلی فعالان اپوزیسیون است، بسیاری از «روشنفکرنماها» با کارنامه‌ی غیرقابل دفاع در سال ۵۷، و فعالان پرسرولای «خودروشنفکرپندار» در فضای مجازی که درک درستی از مبارزه‌ی سیاسی ندارند، هر کدام به‌مثابه‌ی تیغه‌های یک قیچی عمل می‌کنند؛ قیچی‌ای که رشته‌های اتحاد نحله‌های مختلف سیاسی را می‌برد و رنجی مضاعف بر وطن‌پرستان تحمیل می‌کند.
سخنی با پروژه‌بگیران و دشمنان قسم‌خورده‌ی آن آب‌وخاک نیست؛ اما به مدعیان روشنفکری از هر دو طیف که سهواً آب به آسیاب نظام حاکم می‌ریزند، توصیه می‌کنیم بهترین گامی که برای آزادی میهن می‌توانند بردارند این است که دست از مبارزه بردارند و کار را به اهلش واگذار کنند.
بهرام مشتاق

در نوشته زير كه احتمالا نوشته عناصر وابسته @ به حكومت و سازمان اطلاعات آن باشد ، نويسنده از اتحاد مردم مى گويد و اين عدم اتحاد را به دخالت روشنفكران مربوط مى كند.البته عناصر ارتجاع كه عامل به ريختن انقلاب و ادامه استبداد شده اند ، در اينجا روشنفكران را كه نه سازمان يافته بودند و نه مردم از آنان پيروى كردند را عامل وضعيت ادامه استبداد و حاكميت عوامل خرافى و مزدور بيگانه را در حال فعلى مى دانند.در بين اپوزيسيون ايدئولژيك ضد دمكراسى مى تواند به اتحاد منجر شود فقط اصول دمكراسى و ارزش هاى حقوق بشرى است ، كه خود نويسنده كه با روشنفكر مختلف است حتما با دمكراطى هم مختلف بايد باشد.
آیا روشنفکران بدنبال خمینی بودند و یا مخالف خمینیهمیشه عده ای عوام پرست میگویند که این روشنفکران و دانشجویان بودند که ما را به این روز انداختند و ملا ها را بر ما حاکم کردند.ولی در عمل میبینیم که دانشجویان بر خلاف گفته این سفسطه بازان رفتار کرده اند و  گروه های اسلامی در دانشگاه شکست داده بودند  وبر خلاف نظر خمینی و اسلامش میاندیشدند.اگر جامعه هم راه دانشجویان را ادامه میداد مسئله ما امروز حکومت ملایان نبود.این مردمان عادی بودند که در هیبت سپاه و کمیته و حزب الله و گروه چماق دار خود انگیخته و یا سازمان یافته بدانشجویان و دانشگاه ها حمله کردند.
در این دید یک نوع بی عدالتی مشهود است.مثل کار ملایان و مصدق است.ملایان حتی از نام مصدق وحشت دارند ولی اگر لازم باشد برای کوبیدن آمریکا میگویند که آمریکا مصدق را سرنگون کرده است و حتی میگویند خمینی جزو باند کودتایی  آیت الله کاشانی بود و در خیابانهای تهران حاضر بوده است و افراد را جمع آوری میکرده است.
راستی چرا این سفسطه بازان در لباس ملت ایران ظاهر میشوند و ملت ایران دروغ  به این بزرگی را نمیتواند بفهمد و بخواسته این سفسطه گران  غفلت خود را متوجه روشنفکران میکند.علتش شاید این است که هر کدام از ما ایرانیان از حرکت خود و فداکاری های انجام شده فقط با نکبت و آدم کشی و حاکمان فاسد روبرو شده ایم و  این سفسطه گران بخوبی از این وضعیت روانی مردم برای محکم کردن جای پای چپاول و غارت خوب استفاده میکنند
دیکتاتوری و عدم رعایت حقوق فردی در ایران هزاران سال قبل از انقلاب ادامه داشته است.چطور میشود که در عرض چند ماه بعد از انقلاب فقط روشنفکران عامل ایجاد دیکتاتوری و استبداد باشند.معتقدان به این تفکر  دستگاه فکری غلط و غیر منطقی دارند اگردستگاه فکری اینان  ایراد ندارد دچار سفسطه شده اند.در ضمن این معتقدان بسوال من پاسخ بدهند: اگر همه چیز بر طبق خواسته خمینی بود خمینی چگونه میتوانست دیکتاتوری را از بین ببرد؟
طرح و تحلیل و فهمی هم  در پشت ایجاد دیکتاتوری نبود در ذات ملایان و دین اسلام دیکتاتوری موجود است که خمینی سبب تجلی آن گشت والبته  اقتصادیات دلالی بر اساس واردات  در ایران بعد از انقلاب و کلا در نود سال اخیر هم ایجاد دیکتاتوری را  تشدید کرد.این دیکتاتورها ربطی بروشنفکران ندارند  منتقدان به رفتار روشنفکران حرف باطلی میزنند
——————-
روشنفکرنماها و خود روشنفکرپندارها، دو تیغه قیچی قطع رشته های اتحاد، بهرام مشتاق
تاریخچه‌ی منتقدانِ نظام نوپای سیاسی به اولین روزها و در واکنش به بدعتِ رفراندوم بی‌مسمای «آری یا خیر» می‌رسد. شاید از ملتی هیجان‌زده، شیفته‌ی رهبری انقلاب و دل‌خوش به وعده‌های بی‌بنیاد، انتظار تفکر و بیداری سیاسی توقع به‌جایی نبود؛ اما خواب غفلت جامعه‌ی روشنفکری و سرسپردگی بی‌قیدوشرط ناشی از مذهب‌زدگی از یک‌سو، و همراهی مخرب متفکران جریان‌های چپ‌گرا با کینه‌ی تاریخی از «امپریالیسم» از سوی دیگر، بدون هیچ تردیدی مسیری هموار ساخت تا به وضع فلاکت‌بار امروز ختم شود.
گزافه‌گویی نیست که در این سیرِ ایران‌بربادده، نقش مخرب روشنفکران در تمام این چهار دهه اگر برجسته‌تر از رهبران انقلابی نباشد، کمتر نیست. انگیزه‌ها هرچه که بود -- از طیف چپ که دشمنی با آمریکا را در همکاری با ایدئولوژی افراطیِ نورسیده جست‌وجو می‌کردند، تا روشنفکران و مذهبیون اعتدالی و ملاحظات احزاب اسلام‌گرا -- به ناکجاآبادی رسید که طشت رسوایی و شکست مدعیان روشنفکری از بام افتاد.
روشنفکرنماها؛ اصرار بر خطای نسل ۵۷
شکست پیشتازان فکری آن جامعه خیلی زود به اثبات رسید و توسط همان سیستمی که سنگ استقرارش را به سینه می‌زدند، قلع‌وقمع شدند. برخی با غیرانسانی‌ترین شکل ممکن سلاخی شدند، عده‌ای کنج عزلت گزیدند و آن‌ها که ماندند، در پیرانه‌سر و دهه‌های هشتاد و نود عمر خود، رخت غربت به تن کردند و این روزها اینجا و آنجا می‌نویسند و سخن می‌گویند.
اما روی تلخ ماجرا اینجاست که بسیاری از آنان، بدون اقرار به خطا و کارنامه‌ی پراشتباه خود، همچنان به‌طور غیرمستقیم، در لفافه و با سفسطه بر همان شیوه تفکر مردود اصرار دارند. این سرسپردگی به فتنه ۵۷ تا آنجاست که آزموده را دوباره بیازمایند و بی‌تعارف اذعان کنند که اگر مکتب مورد نظرشان اقبال عمومی نداشته باشد، تداوم حاکمیت فعلی را ارجح می‌دانند! اگر در آن فتنه، جامعه‌ی روشنفکری با خطای بزرگ خود عصای دست افراطیون واپس‌گرا شد، امروز با این تجربه‌ی گران‌بها که هنوز بر ملک و ملت آوار است، هیچ انحراف فکری از «روشنفکرنماهای» نسل پنجاه‌وهفت پذیرفتنی نیست.
خودروشنفکرپندارها؛ ابتذال سیاسی در فضای مجازی
از سوی دیگر، با رشد چشمگیر فضای مجازی و سر برآوردن پلتفرم‌های مختلف (به‌ویژه «کلاب‌هاوس فارسی» در ابتدا)، فضای مناسبی برای حضور صاحب‌نظران، نویسندگان و روزنامه‌نگاران معتبر فراهم شد تا بی‌واسطه با آحاد جامعه گفت‌وگو کنند. اما حاشیه‌ی امنیتِ ناشی از نام‌ها و تصویرهای مستعار و فیک، آن‌چنان مرزهای اخلاقی و اصول آداب اجتماعی را به ورطه‌ی فراموشی سپرد که این روزها نه نشانی از سیاست بر جای مانده و نه نامی از مبارزه‌ی سیاسی دارد. فعالیت‌های به‌اصطلاح سیاسی در دورهمی‌های چندصدنفره، به دادوفریاد و فحاشی تمرکز یافته است.
فی‌نفسه شاید فعالیت چندصد نفر در فضای مجازی ارزش پرداختن نداشته باشد، اما خطر آنجاست که احساس کاذب معروفیت در یک مجموعه‌ی کوچک، به توهم شهرت در سطح ملی، تصور «الیت سیاسی» و خیال «روشنفکر صاحب‌نظر بودن» منجر شود؛ تا جایی که فردی با توهم بیست میلیون طرفدار در داخل کشور، برای خود در معادلات اپوزیسیون جایگاه تعریف کند، یا دیگری با ادعای دنبال‌کنندگان میلیونی و پیوند نسبی با خاندان سلطنتی، جایگاه والایی برای خود قائل باشد.
این‌ها مشتی است نمونه‌ی خروار از «خودروشنفکرپندارانی» که خارج از فضای مجازی هیچ شناخت و تصویری از آنان در جامعه ایران وجود ندارد تا بتوانند در تصمیم‌سازی‌های سیاسی منشأ اثر باشند. آن‌گاه که این توقع نابجا رخ نمی‌دهد، واکنش‌های عصبی و ناباورانه‌ای نسبت به بزرگان و محترمین اپوزیسیون بروز می‌دهند که از کارشکنی و دروغ‌پردازی تا توهین و فحاشی متغیر است.
سخن پایانی
در این موقعیت تاریخی که سرزمین بلازده‌ی ما نیازمند اتحاد و همدلی فعالان اپوزیسیون است، بسیاری از «روشنفکرنماها» با کارنامه‌ی غیرقابل دفاع در سال ۵۷، و فعالان پرسرولای «خودروشنفکرپندار» در فضای مجازی که درک درستی از مبارزه‌ی سیاسی ندارند، هر کدام به‌مثابه‌ی تیغه‌های یک قیچی عمل می‌کنند؛ قیچی‌ای که رشته‌های اتحاد نحله‌های مختلف سیاسی را می‌برد و رنجی مضاعف بر وطن‌پرستان تحمیل می‌کند.
سخنی با پروژه‌بگیران و دشمنان قسم‌خورده‌ی آن آب‌وخاک نیست؛ اما به مدعیان روشنفکری از هر دو طیف که سهواً آب به آسیاب نظام حاکم می‌ریزند، توصیه می‌کنیم بهترین گامی که برای آزادی میهن می‌توانند بردارند این است که دست از مبارزه بردارند و کار را به اهلش واگذار کنند.
بهرام مشتاق

Posted on Wednesday, September 30, 2026 at 11:15PM by Registered Commenterافشا | CommentsPost a Comment

نوشته‌ای برای ثبت در تاریخ و حافظه ملت ایران - مهرداد خوانساری - خبرنامه گویا

از افشا


چرا بدون تشکیل یک جبهه قوی دمکراسی نمیتوانیم از شر استبداد رها بشویم
 

http://efsha.squarespace.com/blog/2013/5/20/053911867558.html

این  نوشته بالا چهارده سال پیش نگاشته شده است. در این نوشته نتیجه گیری این است که بدون داشتن جبهه متحد دمکراسی حقوق بشری که کار سازمانی در حد فعالیتهای ملی داشته باشد- طرفداری از حکومت جمهوری اسلامی  و یا  همکاری با نیروی مهاجم خارجی فقط به ایجاد استبداد دیگری در ایران منتهی می شود و کارساز نیست!

ما تا زمانی که یک جبهه نیرومند دمکراتیک سازمان دهی نکنیم در این وضعیت آچمز سیاسی یعنی حکومت ملایان باقی خواهیم ماند و غرق در استبداد زندگی خواهیم کرد.
وضعیت آچمز درضعف نیروهای دمکراتیک و نبود اتحاد نیروهای دمکراسی طلب و در اکثریت بودن اپوزیسیون استبدادی حاکمیت اسلامی

نیروهای مرتجع فعلی اسلامیستهای ولایت فقیهی و مجاهدین و طیفهای مجاهدین انقلاب اسلامی و غیره بهمراه آریا طلبان اریامهری فاشیسم هستند که متاسفانه اکثریت اپوزیسیون را تشکیل میدهند

یعنی اپوزیسیون ما ضد حقوق بشری و ضد دمکراسی و سکولاریسم است با این اپوزیسیون وضعیت آچمز ادامه

خواهد یافت.

منظورم از وضعیت اچمز ادامه استبداد و نبودن راه رهایی از ان است که بعلت مقدور نبودن اتحاد برای این اپوزیسیون استبدادی و خود محور است که بجز خود هیچ نیرویی را قبول ندارد و به هیچ اعتقادی که همه ایرانیان را پوشش بدهد هم مسلح نیستند.دیگر حنای ناسیونالیسم افراطی و اسلام سیاسی ریخته است نیروهای دلسوز و مترقی جامعه مثل روشنفکران -دانشجویان - کارگران لازم است سعی نمایند که جبهه حقوق بشری و دمکراسی طلبی قوی در کشور تشکیل بشود.در نبود جبهه مشترک دمکراسی طلب حول ارزشهای حقوق بشری این وضعیت آچمز ممکن است سالها ادامه یابد و یا بین اپوزیسیون استبدادی و حاکمیت استبدادی جابجا شود و ملت هم چنان در استبداد غوطه ور بماند و عقب ماندگی هر روزه تشدید شود.ما لازم است به این مسئولیت تاریخی خود بها بدهیم و موانع اتحاد را که همان باور های ضد حقوق بشری در بین آحاد ملت واقتصاد دلالی و

کمپرادور در ایران است را در هم بشکنیم
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

نوشته‌ای برای ثبت در تاریخ و حافظه ملت ایران


khansari.jpgایران در آستانه یک انتخاب تاریخی: جنگ، گذار و ضرورت آشتی ملی

مهرداد خوانساری - خبرنامه گویا

کمتر تردیدی می‌توان داشت که مسئله حمایت از جنگ یا مخالفت با آن، در ماه‌های گذشته به یکی از عمیق‌ترین خطوط گسل در میان ایرانیان، چه در داخل کشور و چه در میان جامعه گسترده ایرانیان خارج از ایران، بدل شده است. این شکاف، البته، در خلأ شکل نگرفت. ریشه‌های آن را باید در تجربه سال‌های اخیر، در سرکوب خشن اعتراضات مردمی، در وخامت مستمر شرایط اقتصادی و اجتماعی و در سرخوردگی انباشته‌شده جامعه جست‌وجو کرد.

در چنین فضایی، طبیعی بود که بخشی از جامعه، خشمگین و نومید از ناتوانی در ایجاد تغییر از درون، نگاه خود را به بیرون بدوزد و از «کمک خارجی» سخن بگوید. برای برخی، حتی مداخله نظامی خارجی، آنچه گاه در ادبیات سیاسی با عنوان «مداخله بشردوستانه» توصیف می‌شود، به‌عنوان راهی برای رهایی از بن‌بست موجود مطرح شد.

در این میان، نباید نقش برخی جریان‌های سیاسی را نیز نادیده گرفت که، با برخورداری از حمایت یا تشویق قدرت‌های خارجیِ دارای منافع روشن در تضعیف و فروپاشی جمهوری اسلامی، کوشیدند جنبش‌های اعتراضی را در خدمت اهداف سیاسی خود قرار دهند.

اما در سوی دیگر این مناقشه، گروه بزرگی از ایرانیان، فعالان سیاسی و نیروهای مخالف حکومت قرار داشتند که مسئله را از منظری دیگر می‌دیدند. برای آنان، تصور حمله نظامی به ایران، کشته شدن هزاران شهروند بی‌گناه و نابودی سرمایه‌ها و زیرساخت‌هایی که به همه نسل‌های ایرانی تعلق دارد، نه راهی برای آزادی، بلکه خطری بزرگ برای موجودیت و آینده کشور بود.

بنابراین، آنچه پس از آغاز جنگ شکل گرفت، صرفاً اختلافی بر سر یک تصمیم سیاسی نبود. در واقع، دو برداشت متفاوت از آینده ایران در برابر یکدیگر قرار گرفتند: یک برداشت که سقوط نظام را، حتی به بهای مداخله نظامی خارجی، راهی برای گشودن آینده می‌دید؛ و برداشتی دیگر که معتقد بود آزادی و دموکراسی اگر بر ویرانه‌های یک کشور فروپاشیده بنا شوند، ممکن است هرگز به ثبات و رفاه پایدار نینجامند.

پیچیدگی این وضعیت زمانی بیشتر شد که برخلاف تصور و محاسبات بسیاری از کسانی که به فشار نظامی امید بسته بودند، ساختار سیاسی ایران، با وجود از دست دادن رهبر خود و شماری از عالی‌ترین مقاماتش، فرو نپاشید و همچنان نشانه‌ای قطعی از فروپاشی قریب‌الوقوع آن دیده نمی‌شود.

ایران امروز، ایران آغاز جنگ نیست

اما از سوی دیگر، این نیز واقعیتی انکارناپذیر است که ایران امروز همان ایرانی نیست که در آغاز جنگ بود.

ماه‌های گذشته نه‌تنها هزینه‌های سنگینی بر کشور تحمیل کرده، بلکه توازن نیروها و محاسبات درون ساختار قدرت را نیز دگرگون ساخته است. نیروهای ریشه‌دار در ساختار سیاسی و امنیتی کشور، آنچه در ادبیات سیاسی گاه از آن با عنوان «دولت پنهان» یاد می‌شود، همچنان در یک هدف اساسی اشتراک دارند: حفظ ساختار قدرت و تضمین جان و بقای خود.

اما درباره چگونگی رسیدن به این هدف، اختلافی جدی میان آنان شکل گرفته است.

یک جریان، متشکل از برخی نیروهای عمل‌گرا و بانفوذ در ساختار نظام، به این نتیجه رسیده است که ادامه وضعیت کنونی نه‌تنها کشور، بلکه خود نظام را نیز به‌سوی بحرانی عمیق‌تر سوق می‌دهد. از نگاه آنان، راه برون‌رفت از بحران در پایان دادن به جنگ، کاهش تنش و رسیدن به توافقی واقع‌بینانه با ایالات متحده قرار دارد.

چنین توافقی می‌تواند، از یک سو، به بحران تنگه هرمز پایان دهد و، از سوی دیگر، راهی برای خروج از بن‌بست پرونده هسته‌ای فراهم آورد؛ بن‌بستی که سال‌هاست اقتصاد ایران را از امکان بازسازی و توسعه محروم کرده و آینده کشور را در وضعیتی از تعلیق نگه داشته است.

در برابر این جریان، نیروهای قدرتمندی در میان نهادهای تندرو مذهبی و بخشی از ساختار نظامی و امنیتی قرار دارند که هرگونه تنش‌زدایی با آمریکا را تهدیدی برای موجودیت خود تلقی می‌کنند. آنان همچنان به تداوم سیاست‌هایی باور دارند که در دوره رهبری پیشین دنبال می‌شد؛ سیاست‌هایی که حاصل آن، در نهایت، افزایش انزوای بین‌المللی، فرسایش اقتصاد ملی و گسترش شکاف میان حکومت و جامعه بوده است.

بن‌بست میان این دو رویکرد، تاکنون هزینه‌های قابل توجهی داشته است. از جمله، فرصت‌هایی مانند تفاهم‌نامه اسلام‌آباد، که می‌توانست زمینه‌ای برای توافقی قابل قبول میان ایران و آمریکا و در عین حال کاهش نگرانی‌های منطقه‌ای و بین‌المللی فراهم آورد، از دست رفته است.

معمای مخالفان جمهوری اسلامی

این وضعیت، مخالفان جمهوری اسلامی را نیز در برابر پرسشی جدی قرار داده است.

برای آن دسته از نیروهای مخالف که آشکارا از اقدام نظامی آمریکا و اسرائیل حمایت کرده‌اند و امیدوار بوده‌اند که فشار خارجی به سقوط حکومت منجر شود، مسئله تا اندازه زیادی روشن است. آنان انتخاب سیاسی خود را کرده‌اند و در نهایت نیز جامعه ایران درباره پیامدها و مشروعیت آن قضاوت خواهد کرد.

اما برای مخالفانی که با جنگ مخالفت کرده‌اند، مسئله پیچیده‌تر است.

آنان نه خواهان ادامه جمهوری اسلامی بوده‌اند و نه حاضر شده‌اند آزادی ایران را به مداخله نظامی خارجی و ویرانی کشور گره بزنند. آنان از جنگی فاصله گرفته‌اند که پیامدهای آن برای مردم ایران، از جمله فجایع انسانی، حملات به مراکز غیرنظامی، کشته و زخمی شدن هزاران نفر و خسارت‌های گسترده اقتصادی و زیرساختی، غیرقابل چشم‌پوشی بوده است.

با این همه، این نیروها اکنون با یک خطر سیاسی نیز روبه‌رو هستند: اینکه مخالفتشان با جنگ به‌اشتباه به‌عنوان حمایت از حکومت تعبیر شود.

از همین رو، موضع آنان باید روشن، صریح و بدون ابهام باشد.

مخالفت با جنگ، حمایت از جمهوری اسلامی نیست. و تلاش برای صلح، به معنای چشم‌پوشی از آرمان آزادی و دموکراسی نیست.

صلح بدون تسلیم بر سر اصول

چالش اصلی در اینجاست که چگونه می‌توان به پایان جنگ کمک کرد، بی‌آنکه اصول اساسی‌ای که نیروهای دموکراتیک و آزادی‌خواه ایران دهه‌ها برای آنها مبارزه کرده‌اند، قربانی مصلحت‌های کوتاه‌مدت شوند.

اگر در درون ساختار موجود سیاست‌هایی وجود دارد که به ضرورت پایان جنگ، کاهش تنش و خروج کشور از مسیر کنونی می‌انجامد، حمایت از این سیاست‌ها می‌تواند بخشی از یک راهبرد واقع‌بینانه برای جلوگیری از ویرانی بیشتر ایران باشد.

اما چنین رویکردی باید بر پایه‌ای روشن صورت گیرد: نه سازش بر سر آزادی، نه چشم‌پوشی از حقوق مردم و نه فراموش کردن مسئولیت تاریخی حکومت در برابر ملت.

در این میان، پرهیز از خشونت باید جایگاهی محوری داشته باشد.

هیچ کشور ویران‌شده و گرفتار ناامنی داخلی نمی‌تواند به‌آسانی مسیر توسعه و رفاه را بازسازی کند. تجربه بسیاری از کشورها نشان داده است که فروپاشی خشونت‌آمیز ساختارهای سیاسی، اگر با نبود نهادهای جایگزین همراه باشد، می‌تواند به هرج‌ومرج، جنگ داخلی و سال‌ها عقب‌ماندگی منجر شود.

ایران، بیش از هر زمان دیگری، به حفظ انسجام ملی، امنیت اجتماعی و یکپارچگی سرزمینی خود نیاز دارد.

آشتی ملی به‌عنوان راهی برای گذار

می‌دانیم اینک طرح آشتی ملی در چارچوب چنین حکومتی رویایی دست‌نیافتنی به نظر می‌رسد، ولی تجربه و مسئولیت تاریخی ایجاب می‌کند آن را به‌عنوان تنها گزینه‌ای که به نفع ملت و مملکت است، حداقل برای ثبت در تاریخ و در حافظه مردم، مطرح کنیم.

در چنین شرایطی، آشتی ملی می‌تواند نه نشانه ضعف، بلکه نشانه بلوغ سیاسی باشد.

آشتی ملی به معنای فراموش کردن گذشته یا نادیده گرفتن ظلم و بی‌عدالتی نیست. بلکه به معنای یافتن راهی برای عبور از گذشته بدون گرفتار شدن در چرخه بی‌پایان انتقام است.

گذار موفق، گذاری است که بتواند میان ضرورت پاسخگویی و ضرورت ثبات، میان عدالت و پرهیز از انتقام، و میان تغییر سیاسی و حفظ انسجام ملی تعادل برقرار کند.

هدف باید ساختن ایرانی باشد که در آن شهروندان بتوانند آزادانه زندگی کنند، اقتصاد کشور فرصت بازسازی پیدا کند و ایران بتواند از انزوای بین‌المللی خارج شود.

ایرانی که در آن رفاه، آزادی و ثبات نه اهدافی متضاد، بلکه اجزای یک آینده مشترک باشند.

مسئولیت نیروهای مترقی در دوران گذار

اما پایان جنگ و آغاز یک دوره جدید، به‌خودی‌خود تضمین‌کننده تغییر نیست.

نیروهای مترقی، تغییرخواه و دموکرات در داخل کشور مسئولیتی اساسی بر عهده دارند: استفاده از هر دوره گذار برای ایجاد تدریجی شرایطی که در نهایت امکان برگزاری انتخاباتی واقعاً آزاد و رقابتی را فراهم کند.

دوره گذار نباید صرفاً فاصله‌ای نامعلوم میان دو وضعیت سیاسی باشد. باید دوره‌ای برای بازسازی اعتماد عمومی، اصلاح نهادها و ایجاد قواعدی باشد که آینده کشور را از تصمیم‌های فردی و ساختارهای غیرپاسخگو دور کند.

این روند باید تدریجی، حساب‌شده و واقع‌بینانه باشد.

از جمله اقداماتی که می‌تواند در چنین دوره‌ای مورد توجه قرار گیرد، عبارت‌اند از:

  • آزادی کلیه زندانیان سیاسی و عقیدتی
  • قطع مداخلات و فشارهای تعصب‌آمیز در زندگی اجتماعی مردم و پایان دادن به اشکال مختلف آزار و محدودیت در عرصه عمومی؛
  • سپردن اداره امور کشور به نیروهای متخصص و حرفه‌ای و حذف دخالت ملاحظات ایدئولوژیک در مدیریت اقتصاد و نهادهای عمومی؛
  • مبارزه جدی، شفاف و بدون تبعیض با فساد و ایجاد سازوکارهایی برای پاسخگو کردن صاحبان قدرت؛
  • استقلال دستگاه قضایی و تضمین برابری همه شهروندان در برابر قانون؛
  • تضمین آزادی بیان، آزادی رسانه‌ها، آزادی تشکل‌ها و حق فعالیت سیاسی و صنفی مسالمت‌آمیز؛
  • ایجاد سازوکارهای مستقل برای برگزاری انتخابات آزاد، شفاف و رقابتی؛
  • تضمین حق مشارکت تمامی نیروهای سیاسی غیرخشونت‌طلب در تعیین آینده کشور؛
  • و سرانجام، بازنویسی قانون اساسی بر محوریت حاکمیت ملت و تعهد به آشتی ملی و پرهیز از انتقام‌جویی و مجازات جمعی.

انتخابی برای آینده

ایران امروز بیش از هر چیز به دوراندیشی سیاسی نیاز دارد.

کشور به چرخه‌ای دیگر از خشونت، انقلاب و سرکوب نیاز ندارد. ایران به گذری مسئولانه، تدریجی و مسالمت‌آمیز نیاز دارد؛ گذاری که بتواند کشور را از خطر ویرانی بیشتر حفظ کند، امکان بازسازی اقتصاد را فراهم آورد، شکاف میان ایران و جهان را کاهش دهد و در نهایت حق تعیین سرنوشت کشور را به صاحبان واقعی آن بازگرداند.

به همه مردمان ایران.

آینده‌ای پایدار تنها زمانی ساخته خواهد شد که آزادی، امنیت، عدالت و رفاه نه در تقابل با یکدیگر، بلکه به‌عنوان پایه‌های یک قرارداد ملی تازه دیده شوند.

و شاید بزرگ‌ترین وظیفه نسل امروز همین باشد: یافتن راهی برای تغییر، بدون آنکه ایران در مسیر این تغییر از دست برود.

Posted on Monday, September 14, 2026 at 02:09AM by Registered Commenterافشا | CommentsPost a Comment

زن، زندگی، آزادی؛ و مسئله‌ی «مرد، میهن، آبادی»، رضا آزاد


از افشا
شعار زن - زندگی - آزادی یک شعار غیرایدئوأوژیک و در عمل شعار دمکراتیک و حقوق بشری است
متاسفانه در مقاله به این ویژگی اشاره نشده است . شعار مرد میهن آبادی که از آن بوی سنت و مرد سالاری و تبعیض و استبداد می اید کوشش ارتجاع ایرانی ضد دمکراسی و حقوق بشر بود که با علاقه مردم به شعار زن - زندگی - آزادی همه گیر نشد و ارتجاع ایرانی با رفتار های ضد دمکراسی رضا پهلوی سبب فروکشی آن شد
ولی روح آن در جامعه جاری است.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

zza.jpgدر طول تاریخ، انسان‌ها بارها میان خود مرز کشیده‌اند و گروهی را برتر و گروهی را پایین‌تر دانسته‌اند؛ بر اساس جنسیت، قومیت، مذهب، نژاد، طبقه اجتماعی یا ملیت. یکی از قدیمی‌ترین و گسترده‌ترین شکل‌های این تبعیض، تبعیض جنسیتی است. این تبعیض هنوز هم، حتی در بسیاری از کشورهای پیشرفته و دموکراتیک، وجود دارد؛ هرچند شکل و شدت آن در جوامع مختلف متفاوت است.

یکی از ویژگی‌های تبعیض جنسیتی این است که به یک قوم، مذهب یا طبقه اجتماعی خاص محدود نمی‌شود، بلکه در درون این گروه‌ها نیز وجود دارد. زنان ممکن است در هر یک از این گروه‌ها، صرفاً به دلیل زن بودن، با تبعیض روبه‌رو شوند. به همین دلیل، مسئله زن و مرد را نمی‌توان فقط مسئله یک قوم، مذهب یا طبقه خاص دانست؛ این مسئله به یکی از بنیادی‌ترین روابط میان انسان‌ها مربوط می‌شود.

از همین‌جا می‌توان به اهمیت شعار «زن، زندگی، آزادی» پی برد. این شعار از تجربه مشخص زنان و اعتراض به تبعیض علیه آنان آغاز می‌شود، اما در همان حال پرسشی بزرگ‌تر را پیش می‌کشد:

اگر پذیرفتنی نیست که انسانی صرفاً به دلیل زن بودن، از اختیار تصمیم‌گیری درباره زندگی خود محروم شود، چگونه می‌توان پذیرفت که همان انسان به دلایلی مانند مذهب، قومیت، طبقه یا هر ویژگی دیگری نیز از حق تصمیم‌گیری درباره زندگی خود محروم شود؟

این شعار در ایران در اعتراض به وضعیتی شکل گرفت که در آن یک زن حتی درباره پوشش و بدن خودش اختیار کامل نداشت. اما مسئله‌ای که از این تجربه آشکار می‌شود، فقط حجاب یا حقوق زنان نیست. موضوع حق انتخاب درباره زندگی، تحصیل، کار، ازدواج، طلاق، حضور اجتماعی و در نهایت حق تصمیم‌گیری درباره زندگی خود است.

پس مسئله اصلی فقط رابطه زن و مرد نیست؛ مسئله، رابطه قدرت میان انسان‌هاست.

جمهوری اسلامی بسیاری از این تبعیض‌ها را قانونی و نهادینه کرده و در مواردی شدت بخشیده است. اما ریشه مسئله فقط به جمهوری اسلامی برنمی‌گردد. ریشه عمیق‌تر آن در این فکر است که یک گروه خود را صاحب حق و اختیار بیشتری نسبت به گروهی دیگر بداند.

ممکن است این شعار در نگاه اول، شعاری رادیکال علیه یک حکومت به نظر نرسد، اما در واقع به یکی از ریشه‌ای‌ترین شکل‌های سلطه، یعنی مناسبات پدرسالارانه، اعتراض می‌کند؛ مناسباتی که جمهوری اسلامی بسیاری از آنها را قانونی و نهادینه کرده است.

قدرت این شعار در همین سادگی آن است. از «زن» شروع می‌کند، اما به «زندگی» و «آزادی» می‌رسد. یعنی مسئله فقط حقوق زنان نیست؛ مسئله این است که هیچ انسانی نباید فقط به دلیل جنسیت، مذهب، قومیت، طبقه یا هر ویژگی دیگری، حق بیشتری برای تصمیم‌گیری درباره زندگی انسان دیگری داشته باشد.

به همین دلیل، «زن، زندگی، آزادی» را نمی‌توان شعاری برای جایگزین کردن زن به جای مرد دانست. معنای آن برعکس است: هیچ‌کس نباید جای دیگری بنشیند و بر او سلطه داشته باشد.

از این منظر، این شعار را می‌توان یکی از روشن‌ترین فراخوان‌ها برای رهایی از جمهوری اسلامی دانست؛ زیرا به جای دعوت به سلطه‌ای دیگر، بر آزادی، برابری، کرامت و حق انتخاب انسان تأکید می‌کند.

مردان و زنان هر دو ممکن است به دلیل هویت یا موقعیت اجتماعی خود مورد تبعیض و ستم قرار بگیرند؛ مثلاً به دلیل قومیت، مذهب، طبقه اجتماعی یا مخالفت سیاسی با حکومت. اما تفاوتی اساسی وجود دارد میان ستم بر زن و مرد به عنوان انسان‌هایی با هویت‌های گوناگون، و ستم بر زن صرفاً به دلیل جنسیتش.

برای مثال، ممکن است یک زن و مرد بهایی، هر دو به دلیل بهایی بودن مورد تبعیض قرار بگیرند؛ اما زن بهایی ممکن است هم‌زمان به دلیل جنسیتش، محدودیت‌های دیگری را نیز در جامعه تجربه کند که مرد بهایی با آنها روبه‌رو نیست.

در شعار «زن، زندگی، آزادی»، «زن» به تجربه مشخص تبعیض علیه زنان اشاره دارد؛ زنی که صرفاً به دلیل زن بودن، از حقوق و اختیار خود محروم شده است. انتخاب این واژه اتفاقی نیست: شعار از یک تجربه مشخص آغاز می‌شود، اما معنای آن از این تجربه فراتر می‌رود و به حق انسان برای تعیین سرنوشت خود می‌رسد.

از این زاویه، مسئله شعار «مرد، میهن، آبادی» نیز روشن‌تر می‌شود.

اگر «مرد» نیز عمداً به معنای جنس مرد و در برابر «زن» به کار رفته است، پرسش مهمی مطرح می‌شود:

مردان صرفاً به دلیل مرد بودن، از چه حقی محروم شده‌اند و یا با چه تبعیض جنسیتی روبه‌رو شده‌اند که قرار است شعار «مرد، میهن، آبادی» از آن دفاع کند؟

بنابراین، اگر «مرد» در شعار «مرد، میهن، آبادی» قرار است در برابر «زن» قرار بگیرد، این شعار از نظر دفاع از حقوق جنسیتی مردان، معنای روشنی پیدا نمی‌کند؛ زیرا مسئله تاریخی و ساختاریِ غالب، محرومیت مردان از حقوق خود، صرفاً به دلیل مرد بودن نبوده است؛ بلکه در بسیاری از مناسبات مردسالارانه، مردان در مقایسه با زنان از قدرت و امتیاز بیشتری برخوردار بوده‌اند.

این البته به معنای نادیده گرفتن مشکلات مردان نیست. مردان نیز از دیکتاتوری، فقر، تبعیض قومی و مذهبی، فشارهای اجتماعی و حتی از تصور سنتی درباره اینکه «مرد باید چگونه باشد» آسیب می‌بینند. اما این مشکلات و تبعیض‌ها را نباید تبعیض جنسیتی دانست. راه‌حل این مشکلات نیز قرار دادن «مرد» در برابر «زن» نیست.

از همین رو، نباید «زن، زندگی، آزادی» را تلاشی برای جایگزین کردن زن به جای مرد در یک سلسله‌مراتب قدرت دانست. این شعار از «زن» شروع می‌کند، اما در برابر اصل سلطه و قیمومیت ایستاده است.

نکته مهم دیگر، مسیر خود این شعار است. «زن، زندگی، آزادی» ریشه کُردی دارد. شکل کردی آن، «ژن، ژیان، ئازادی»، سال‌ها در مبارزات زنان کرد استفاده می‌شد. اما پس از کشته شدن ژینا مهسا امینی، این شعار در ایران معنای گسترده‌تری پیدا کرد و در مراسم خاکسپاری او در سقز سر داده شد و خیلی زود به شعار محوری یک جنبش سراسری در ایران تبدیل شد.

پس از آن، این شعار از مرزهای ایران نیز عبور کرد و با حمایت و همبستگی زنان افغان روبه‌رو شد. در افغانستان، این شعار با شرایط و خواسته‌های خاص زنان افغان پیوند خورد. برای مثال، در یکی از تظاهرات در هرات، شعار «زن، زندگی، آموزش، آزادی» سر داده شد. افزودن «آموزش» در اینجا معنای خاصی دارد؛ زیرا حق تحصیل، به‌ویژه برای دختران، یکی از مهم‌ترین خواسته‌های زنان و دختران افغانستان است.

این تغییر نشان می‌دهد که یک شعار می‌تواند از یک مبارزه مشخص آغاز شود، اما وقتی به جامعه دیگری می‌رسد، با مشکلات و خواسته‌های همان جامعه نیز پیوند بخورد. اصل خواسته همان است: انسان باید بتواند درباره زندگی خود تصمیم بگیرد و از حق و آزادی برخوردار باشد.

مسئله دیگر در شعار «مرد، میهن، آبادی»، رابطه «مرد» با «میهن» است.

ترکیب «مرد، میهن، آبادی» یادآور تصویر سنتی مرد به عنوان سرباز، جنگجو، نان‌آور و محافظ میهن است. در این نگاه، مرد بیشتر به عنوان فاعل و سازنده تاریخ و میهن دیده می‌شود و زن بیشتر در نقش همسر، مادر یا کسی که باید از او محافظت شود قرار می‌گیرد.

اما این تصویر با واقعیت امروز جامعه سازگار نیست. زنان سال‌هاست در ساختن و اداره این کشور نقش دارند: پزشک، معلم، مهندس، کارگر، پژوهشگر، کشاورز، هنرمند، پرستار، راننده و فعال اجتماعی‌اند. آنان علاوه بر کار بیرون از خانه، بخش بزرگی از کارهای خانگی، مراقبتی و تربیتی را نیز انجام می‌دهند؛ کارهایی که اغلب دیده و ارزش‌گذاری نمی‌شوند.

زنان همیشه در آبادانی میهن شرکت داشته‌اند، اما اختیار، ارزش و حقوق برابر با این مشارکت را نداشته‌اند. میهن متعلق به مردان نیست و آبادی نیز وظیفه انحصاری مردان نیست. زنان نیز به همان اندازه سازنده این سرزمین و آینده آن هستند.

«زن، زندگی، آزادی» فقط یک بدیل سیاسی برای جمهوری اسلامی نیست؛ در سطحی عمیق‌تر، بدیلی فرهنگی در برابر مناسباتی است که جمهوری اسلامی نماینده و بازتولیدکننده آن است.

شاید یکی از دلایل آنکه این شعار توانست در ایران و فراتر از مرزهای آن با چنین گستردگی‌ای همدلی و همراهی ایجاد کند، این باشد که از تجربه تاریخی و گسترده تبعیض و سلطه‌ای می‌آید که زنان، نیمی از جمعیت جهان، از آن رنج برده‌اند. از همین رو، در دنیای امروز که زنان دوش‌به‌دوش مردان در عرصه‌های مختلف زندگی و در ساختن و آبادانی جامعه مشارکت دارند و دیگر نمی‌پذیرند جایگاهی فرودست داشته باشند، مبارزه زنان، به‌ویژه در جامعه سنتی ایران، از مبارزه برای رهایی خود فراتر رفته و به پیشگامی در مبارزه علیه هر شکل از تبعیض و ستم انجامیده است.

از همین منظر، «زن، زندگی، آزادی» را می‌توان شعاری برازنده یک جنبش پیشرو و رهایی‌بخش دانست؛ شعاری که برخلاف بسیاری از شعارهای سیاسی و ایدئولوژیک پیشین، در مرکز خود نه قیم و منجی، بلکه انسان را قرار می‌دهد. در بسیاری از صورت‌های تاریخی و سیاسی، مفاهیمی چون خدا، امام، رهبر و پادشاه نیز با ساختارهای سلسله‌مراتبی و مردمحور پیوند خورده و گاه به بازتولید آنها کمک کرده‌اند. اما در «زن، زندگی، آزادی»، «زن» نقطه آغاز است، «زندگی» خواست آن و «آزادی» راه رسیدن به آن.


شاید از همین‌جا بتوان فهمید که چرا شعار «زن، زندگی، آزادی» توانسته است چنین روشن و فراگیر، آرمان این جنبش را بیان کند.
Posted on Monday, September 14, 2026 at 01:43AM by Registered Commenterافشا | CommentsPost a Comment

فريبكارى نويسنده سلطنت طلب 

دادن اطلاعات غلط و فريب خود و ديگران:
در زير نقدى بر مقاله اى كه لينكش را مى بينيد، مى نويسم
https://news.gooya.com/2026/09/post-112894.php
در زمان انقلاب در اثر كشتار و سانسور سلسله سلطنتى پهلوى ما احزاب و گروه هاى واقعى نداشتيم . وژيم مخالفان خود را تحمل نمى كرد. شاه خودش با دمكراسى مخالف بود . در نتيجه فقط نيروهاى جنگ طلب و مبارز زير زمينى تشكيل شد كه در اثر تاثيرات كشتار مخالفان و سانسور حكومتى فاقد معلومات كافى براى درك مسايل ايران بودند و مثل خود حكومت پهلوى خوى ضد دمكراسى داشتند.
افراد تحصيل كرده همه از آزادى بيان و دمكراسى صحبت مى كردند ولى فاقد سازمان يابى بودند. اين گروه ها ى تحصيل كرده را خمينى با دغل بازى و دروغ گويى كه جمهورى اسلامى مانند جمهورى فرانسه است ، گول زد! 
متاسفانه اپوزیسیون جمهوری اسلامی در اکثریت خود مثل مجاهدین- سلطنت طلبان آریامهری - کمونیستها و غیره با ارزش های حقوق بشری و اصول دمکراسی مخالفند و خودشان در این ضدیت با دمکراسی و حقوق بشر با جمهوری اسلامی همسو هستند و از یک قماشند به ادعای دمکراسی خواهی آنان نباید توجه کرد که غلظت دمکراسی خواهی خمینی در پاریس از غلظت دمکراسی خواهی اینان بیشتر است! با این نوع اپوزیسیون نمیتوان بر اندازی کرد زیرا این گروه ها بر اشخاض تکیه دارند تا بر برنامه و هدف تکیه داشته باشند.
وقتی که صحبت از هدف می شود یعنی تاسیس حکومت مورد نظر بعد از براندازی است. وقتی که ارتجاعیون میگویند دشمن اصلی جمهوری اسلامی تا بر اندازی نشده است از نوع حکومت حرفی نزنید - حرفی که خمینی هم می زد - خودش دامی برای سرکوب مردم و تاسیس دیکتاتوری از نوعی دیگر است. 
بدون معلوم بودن نوع حکومت بعد از براندازی ( یعنی روشن بودن برنامه حرکت مردم ) نتیجا اش این است که هر گروهی به رهبری برسد حکومت را تصاحب میکند و گروه ی دیگر شرکت کننده در براندازی را یکی یکی تار و مار می کند تا دیکتاتوری خودش را بنام انقلاب جا بزند. نداشتن برنامه و روشن نبودن شکل حکومت بعد از براندازی برای مردم و کشور خطر ناک است.
در مقاله اشاره ضمنى بمقاومة سلطنت طلبان ديكتاتورانه سلسله پهلوى ديده مى شود! شرم بر فريب دهندگان مردم باد.
بضاعت سياسى مردم ما كم بود و انقلاب بديت خمينى ملعون و ضد بشر رسيد، اين حاصل آزادى عمل ملايان در رژيم ساه بود كه به گفته داريوش همايون مزدور ديكتاتور تعداد مساجد در ايران در زمان شاه ده برابر شد. شاه ملايان و مردم مسلمان طرفدار آنان را سرباز خود در جنگ با كمونيست. مى ديد كه اشتباه مى كرد. شكيت انقلاب ربطى به هيچ كسى بجز بوجود آورندگان بى دانشى و ترويج دهندگان خرافات و ديكتاتورى ندارد، همان هايى كه اين نوبسنده سنگ آنها را به سينه مى زند
د
Posted on Saturday, September 5, 2026 at 07:11PM by Registered Commenterافشا | CommentsPost a Comment
Page | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | Next 5 Entries