ما پیروزیم چون بر حقیم



 

این وبلاگ سعی دارد مسایل کشور عزیزمان ایران را مورد بررسی قرار دهد و سرافرازی و رفاه ایران آرزوی من است. رسیدن به این آرزو بدون همراهی و تعاون ایرانیان بر اساس دموکراسی و حقوق بشر و خود کفایی علمی و اقتصادی ممکن نیست.برای آشنایی با عقاید بنده در این موارد میتوانید بنوشته های زیر کلیک بفرمایید توجه خواهید داشت که هر سرفصلی متشکل از پستهای زیادی است که میتوانید در پی خواندن نخستین پست بقیه را از همان صفحه اولی که خوانده اید پیګیری بفرمایید

 

 لیستی از نوشته های قبلی 

http://efsha.squarespace.com/blog/2011/7/16/647141088202.html

این وبلاگ از همکاری تمام خوانندگان استقبال میکند .نظرات همه مورد احترام است و سانسوری بجز کاربرد کلمات رکیک که در عرف ایرانی فحش و ناسزا و لودگی تصور میشود ندارد

 

 

مسایل موجود در جامعه ایران بر اساس عقل منطقی و آزاد و رها که نوکر دین و یا ایدئولوژی بخصوصی نیست بررسی میشود. بعقیده نگارنده عقلی که هدفش کشف حقیقت و رفاه و منافع جامعه انسانی امروز و آینده است بدمکراسی و عدالتی منتهی میشود که حداقل عدالتش حقوق بشر خواهد بود.

 

 

من با تمام کسانی که این عقل را برای سنجش رویدادها و ایجاد جامعه ای که روابط افرادش با هم بر اساس آن عقل و عدالت باشد همراه هستم و همه را هم به این عقل و عدالت دعوت میکنم

لطفا نظر خودتان را در مورد نوشته ها و اخبار بنویسید.بدون تبادل افکار و آرا نمیتوان بخرد جمعی و دانش بیشتر رسید

 

 

 

ده آفت معرفتی در میان روشنفکران غربتی - احمد آل حسین


در نوشته های زیر به روشنفکر حمله میشود که از نظر من ارتجاعی است
دوستان نظر شما درباره نوشته زیر در نقد اپوزیسیون چیست؟ من نظراتم را در زیر نوشته ام منتظر شنیدن نظرات پربار شما میمانم
این نوشته چرا این قدر مغشوش است؟ از یک طرف میگوید که بنیادگرایان ناشی از زد و بند غرب هستند. و از طرفی از حدای آنان تمجید میکند.طوری نوشته اید که انگار دین اشکالی ندارد.ادیان در روی زمین وقتی که سازمان یافته شدند بعنوان سازمان سیاسی عمل میکنند و ربطی به خدای عالم ندارند بلکه خدا ماسکی برای پوشاندن اهداف سیاسی آن ادیان سازمان یافته است
در مورد ذات گرایی از نوشته های شما: مگر در ادیان سامی جوانه های خشونت وجود ندارد؟ شما چرا این را انکار میکنید؟  مثلا در زمان صدر اسلام جنگی شده است و غنایمی را سپاه پیامبر بدست آورده است و در تقسیم غنایم عربی احساس میکند که محمد حق کشی کرده است و بروی وی تف میاندازد در جا شیفتگان محمد گردن آن عرب را میزنند.از این آیین خشونت ساخته نمیشود؟ شما چرا از اسلام دفاع میکنید 
در مورد استثنا پنداری و.....: نوشته شما همه را داوری میکند ولی خود شما نظری ندارید که چرا غرب توسعه پیدا کرد و ما عقب مانده شدیم. ایراد گرفتن آسان است ولی ساختن مشکل است. هر کسی میتواند از این حرفها بزند. راه نجات ما چیست ایا ادامه جمهوری اسلامی است و باید از این حکومت حمایت کرد؟ ایا جمهوری اسلامی مانع توسعه است یا نه؟ شما چه بخواهید و چه نخواهید با این روش اعتماد بنفس مخالفان را از بین میبرید چون به ایراد گرفتن پرداخته اید و ویران کردن ولی از ساختن گریزان هستید. اصولا استعمار و استثمار پس از قوی تر شدن غرب بوجود امده است بهتر است بمنشا اولیه دورخیز غرب برای پیشرفت نظر داشت وحتی در خود غرب هم اسپانیا خیلی از مناطق اشغال کرد اما غارت اسپانیایی به جمع آوری طلا انجامید ولی غارت بریتانیا در زمان انقلاب صنعتی به قدرت گسترده تری ختم شد شما به جزییات توجه نمیکنید
نوشته شما بشدت از طرفداری اسلام و شاید ملایان حاکم است.حمله به روشنفکران از نظر من کاری ارتجاعی است که در نوشته شما بشدت دنبال شده است
دوستان نظر شما درباره نوشته زیر در نقد اپوزیسیون چیست؟ من نظراتم را در زیر نوشته ام منتظر شنیدن نظرات پربار شما میمانم


https://rahetohid.wordpress.com/2011/06/08/iranian-intellectuals/ 

ده آفت معرفتی در میان روشنفکران غربتی - 1

 هشتم ژوِِئن 2011

از : احمد آل حسین

مقدمه

این مقاله محصول تأملات شخصی این نویسنده بر روند تولید تحلیل های سیاسی، فرهنگی و فلسفی نیروهای روشنفکری اپوزیسیون ایرانی است در سایه تحولات اخیر منطقه و نسبت به فراگیر شدن حداقل ده شیوه بیمارگونه تولید معرفت اجتماعی در میان این نیروها اخطار می دهد. شیوه هایی که بدون نقد و تامل کافی از جانب گروهها و اشخاص مختلف بکار می روند و به سبب ناروایی و نارسایی اثری بس مخرب بر شکل گیری ذهنی نسل های جدید خواهند داشت. در پایان مقاله بخش کوتاه و ناتمامی را به راههای درمان و جلوگیری از طاعونهای فکری اختصاص داده ام.

 

در ابتدای این نوشته به جدّ تاکید می کنم که نه قصد کلیشه سازی دارم، نه برچسب زنی و اتهام به هیچ گروه و شخص خاصی. این مقاله همچنین نه از سر نا امیدی از فضای فکری-سیاسی امروز نوشته شده (که اگر این چنین بود بایستی سالها پیش نگاشته می شد) و نه به انگیزه سیاه نمایی و پاشیدن گرد بدبینی. ادعای ارائه یک برداشت اکادمیک علمی و تخصصی از معضلات جنبش های روشنفکری مخالف یا منتقد نظام را هم ندارم به دو دلیل: (1) در این زمینه هیچ کار علمی جامعه شناسانه منسجم و پژوهش نظام مند و نظریه پردازانه نیافته ام که بتوانم حداقل به عنوان پیشینه گفتار و ادبیات تحقیق از آن استفاده کنم؛ (2) اوضاع سیاسی فکری اپوزیسیون ایرانی را آشفته تر و پیچیده تر از این می بینم که امید وار باشم چارچوب های پژوهشی موجود که عمدتا همان نمونه های نشخوار شده و کپی برداری شدهء نظریه های علوم اجتماعی غربی هستند بتوانند روزنه ای برای ارائه تحلیل شرایط امروز فراهم کنند. انواع دهگانه بحرانهای فکری که در این نوشته تشخیص داده ام فقط جهت ارائه ابزاری برای مقایسه و سنجش و تحلیل بوده و افراد و گروههای واقعی به میزانی که به این نمونه های آرمانی نزدیک ترند به همان میزان بدان بحران ها و بیماری های فکری مبتلا تر.

 

اصطلاح «شبه روشنفکری» در این مقاله هم صرفا یک اصطلاح آرمانی است. در دنیای واقعی تشخیص اینکه چه کسی باید داغ شبه روشنفکری و چه کسی مارک روشنفکری تام را بخورد نه ممکن است و نه مطلوب. اما اینکه یک فرد یا گروه یا رگه فکری تا چه حد و کجا ها شبه روشنفکر است و تا چه حد و کجا روشنفکر تمام عیار شاید کمتر دشوار. ملاک تعریف شبه روشنفکری هم ابتلا به همین بیماری های فکری است که در این مقاله معرفی شده اند و بدیهی است به میزانی که بدین بیماری ها گرفتاریم شبه روشنفکریم (یعنی تحصیل کرده ای که فکر می کند درک روشن فکرانه تر و درست تر و دقیق تری از واقعیت نسبت به عوام دارد، اما در عمل سیاه چاله های زیادی در اندیشه اش می توان سراغ گرفت و متاسفانه به سبب همان توهم روشنفکری خود را از پذیرش کژی هایش معذور فرموده است و از درک پویایی های جامعه که توسط رابطه عوام با قدرت رقم می خورد عاجز می ماند).

بنابراین از این همین ابتدا باید اخطار دهم که جملات و گفته های ارجاع شده از افراد مختلف (هرچند در بیشتر موارد نامشان ذکر نشده است) هم نه به انگیزه دسته بندی ایشان در این انواع طاعون زدگی های فکری و نه به قصد برچسب زنی به ایشان بلکه صرفا جهت نمونه آورده شده اند.

_____________________

* استفاده از کلمه غربتی در این مقاله در اشاره به آن تیپ روشنفکرانی است که چه در داخل ایران چه در غربت، چنان با واقعیت های زندگی اجتماعی مردمانشان غریبند و بیگانه که در نتیجه در معرض طاعونهای ذکر شده فکری در این مقاله قرار  گرفته و خطر انتقال آن طاعونها را به روان و ذهن نسل های جوان ما تقویت می نمایند. همچنین کلمه غربتی به شکل استعاره ای به معنی کولی گری یا تعمدانه بر موضع و سبک فکری خویش اصرار کردن و تحول ناپذیر بودن است.

Posted on Thursday, April 14, 2016 at 12:35AM by Registered Commenterافشا | CommentsPost a Comment

- درباره جمهوری آذربایجان و جنگ تحمیلی روسیه و ارمنستان : ردپای مسکو در بروز شعله‌های آتش در قره‌باغ - دکتر افشار سلیمانی


ردپای مسکو در بروز شعله‌های آتش در قره‌باغ

از آنجا که روسیه نقش اصلی را در اشغال بیست درصد اراضی آذربایجان و حفظ وضع موجود ایفا کرده است، می‌توان تصور کرد که نقض آتش بس در برخی جبهه‌های منطقه قره باغ و وقوع درگیری شدید دراین منطقه، با تحریک ارمنستان از سوی روسیه صورت می‌گیرد. درواقع کرملین از ارمنستان و اراضی اشغالی آذربایجان و ارامنه قره‌باغ درطول ۲۵ سال اخیر به عنوان ابزاری برای حفظ و تقویت حضور خود در قفقاز جنوبی استفاده کرده است.

iran-emrooz.net | Sun, 03.04.2016, 10:55

 

خبر آنلاین / دکتر افشار سلیمانی

مسکو با قرار گرفتن در پشت صحنه درگیریها و کانون های بحران در محیط پیرامونی خود چند هدف را پیگیری می کند.

ظرف دو روز گذشته با نقض آتش بس از سوی نیروهای نظامی ارمنستان برای نخستین بار درطول ۲۲ سال پس از آغاز آتش بس مورد توافق بیشکک، حجم درگیرها گسترده تر و میزان تلفات ناشی ازآن بیشتر از نقض آتش بس‌های متناوب پیشین شده است. این درگیری در شرایطی رخ داده است که روسیه بخش عمده‌ای از توان هوایی خود را از سوریه خارج ساخته، مذاکرات صلح سوریه با یک گام به پیش، چند گام به پس ادامه دارد.

رئیس جمهور آذربایجان پس از چندسال برای شرکت در نشست امنیت هسته‌ای به آمریکا دعوت و با مقامات آمریکایی دیدار نموده است. بحران در اوکراین با دخالت روسیه کم وبیش ادامه دارد. مناطق اشغالی گرجستان (آبخازیا و اوستیای جنوبی به ظاهر مستقل شده) توسط روسیه کماکان بلاتکلیف است و تنش در روابط ترکیه و روسیه پس از سقوط جنگنده روسی توسط جنگنده ترکیه به قوت خود باقیست.

آخرین اخبار حاکی از آن است که طبق اظهارات رئیس جمهوری ارمنستان ۱۸ سرباز ارمنی به دست نیروهای جمهوری آذربایجان کشته شده‌اند. در مقابل، وزارت دفاع جمهوری آذربایجان نیز در بیانیه ای اعلام کرد، ۱۲ سرباز این کشور به دست نیروهای ارمنستان کشته شده‌اند. این بیانیه همچنین از تصرف ۲ ارتفاع راهبردی و یک روستا در منطقه قره باغ از سوی نیروهای جمهوری آذربایجان خبر داد.

در همین راستا و با ادامه تنشها، گروه مینسک وابسته به سازمان امنیت و همکاری اروپا با ابراز نگرانی از افزایش تنش‌ها میان ارمنستان و جمهوری آذربایجان، خواستار توقف درگیری نظامی دو کشور در منطقه قره باغ شده است. روسای گروه مینسک با انتشار بیانیه‌ای مشترک، استفاده از زور در منطقه قره باغ را به شدت محکوم و از کشته شدن انسان‌ها، از جمله افراد غیرمسلح در این منطقه ابراز تاسف کردند.

در بیانیه مشترک سران گروه مینسک سازمان امنیت و همکاری اروپا شامل روسیه، فرانسه و آمریکا درباره درگیری اخیر جمهوری آذربایجان و ارمنستان در منطقه قره باغ آمده است: «سران گروه مینسک سازمان امنیت و همکاری اروپا از اخبار مربوط به نقض عمده آتش بس در منطقه قره باغ که در نقاط حائل رخ داده، به شدت نگران شده‌اند».

از آنجا که روسیه نقش اصلی را در اشغال بیست درصد اراضی آذربایجان و حفظ وضع موجود ایفا کرده است، می‌توان تصور کرد که نقض آتش بس در برخی جبهه های منطقه قره باغ و وقوع درگیری شدید دراین منطقه، با تحریک ارمنستان از سوی روسیه صورت می‌گیرد. درواقع کرملین از ارمنستان و اراضی اشغالی آذربایجان و ارامنه قره باغ در طول ۲۵ سال اخیر به عنوان ابزاری برای حفظ و تقویت حضور خود در قفقاز جنوبی استفاده کرده است.

در مقطع کنونی به دلیل همراهی باکو با آنکارا پس از سقوط جنگنده‌اش توسط ترکیه و سفر اخیر الهام علیف به ترکیه متعاقب به تاخیر افتادن دیدار اردوغان از باکو در پی انفجارهای اخیر در آنکارا و مناطق کردنشین ترکیه، مسکو با قرارگرفتن در پشت صحنه این درگیریها چند هدف را پی گرفته است:

از یکسو قصد تذکر به باکو را دارد تا در شرایط تنش میان روسیه و ترکیه به سوی ترکیه نرود.

از سوی دیگر در شرایطی بخش مهمی از توان هوایی خود را از سوریه خارج نموده، برخورداری از اهرم قره باغ را به رخ غرب و ترکیه بکشد و از دیگر سو به آذربایجان این پیام را بدهد که در صورت عضویت در اتحادیه اقتصادی اوراسیا می‌تواند زمینه آزادسازی بخش عمده‌ای از اراضی اشغال شده این کشور توسط ارمنستان را فراهم کند و درغیر این‌صورت می‌تواند به روند تشدید بحران کمک کند.

لازم به ذکراست که پس از تحریم ترکیه توسط روسیه، باکو امکان استفاده از مسیر زمینی و دریایی خود را برای تریلرهای ترکیه‌ای جهت رسیدن به آسیای مرکزی تسهیل کرده بود که این امر نیز موجب ناخرسندی کرملین شده بود. ترک‌ها از مسیر گرجستان، آذربایجان و دریای خزر راهی آسیای میانه شدند، پیشتر ناتو نیز از این مسیر استفاده کرده بود، در مجموع روسیه از همگرایی آذربایجان با غرب خشنود نیست.

واقعیت این است که روسیه در عالم همسایگی در اکثر مناطق شوروی سابق نقاط بحران‌زا ایجاد کرده و از آنها بهره برداری می‌کند. البته اگر باکو و دیگر کشورهای مشترک المنافع رویکرد روس‌گرایانه اتخاذ کنند مسکو دست از بحران‌زایی برخواهد داشت.

مسکو از سال ۲۰۰۸ نیز برای گرجستان هم مشکل آبخازیا و اوستیای جنوبی را ایجاد نموده و این مناطق را تحت بازی استقلال خواهانه آنها اعلام نشده به خاک روسیه ملحق کرده است. در ملداوی هم بحران منطقه دنیستر و برای اوکراین هم کریمه و شرق اوکراین را ایجاد کرده است. مسکو از این کشورها میخواهد وارد اتحادیه اقتصادی اورآسیا که نوعی شبه شوروی است شوند ولی این کشورها امتناع میکنند و اکثرآنها مسیر همگرایی با غرب وساختارهای سیاسی و اقتصادی وابسته به آن را پی می‌گیرند.

از دلایل دیگری که برای تنش کنونی درمنطقه پیرامونی قره باغ می‌توان برشمرد این است که روسیه از ارمنستان علیه ترکیه استفاده می‌کند و ارمنی‌های سوریه و نیروهای پ.ک.ک را در قره باغ اسکان می‌دهد و از آنها علیه ترکیه بهره برداری میکند.

درگیری‌ها تا چه زمانی ادامه دارد؟

به نظر می‌رسد درگیرهای اخیر در جبهه‌های منطقه قره باغ به درازا نخواهد کشید؛ زیرا براساس آتش بس سال ۱۹۹۴ که سندش با همکاری گروه مینسک در بیشکک امضا شد، بحران قره باغ باید توسط این گروه وبا همکاری طرفین درگیر حل و فصل شود.

از سوی دیگر این بحران، به کارت بازی قدرتهای بزرگ تبدیل شده لذا روسیه هم که خود موجد آن است، دنبال سهم خود است و قرار نیست آذربایجان به پیروزی‌های موثری که منجر به آزاد سازی ۲۰ درصد خاک اشغال شده‌اش گردد دست پیدا کند.

از طرفی بازی جدید روسیه در قره‌باغ از باب تنش موجود میان روسیه و ترکیه هم قابل توجه است. لذا در شرایطی که روسیه دراین راستا به ارمنستان نیاز دارد موجب ناخرسندی این کشور نمی‌شود. البته از آنجا که روسیه آماده است در صورت عضویت آذربایجان در اتحادیه اقتصادی اوراسیا، در زمینه بازگشت بخشی زیادی از اراضی اشغال شده این کشور غیر از قره باغ کوهستانی و لاچین به آذربایجان مساعدت کند، محتمل است در این بازی این هدف را نیز مد نظر داشته باشد.

اما در این میان واکنش‌های اعمالی و نه اعلامی آمریکا و اروپا درشرایط جدید از اهمیت بیشتری برخوردار خواهد بود.

طبق معمول گذشته ترکیه درقبال درگیرهای دو روز اخیر به صورت آشکار از آذربایجان حمایت کرد و روابط عمیق دو کشور گویای علت چنین حمایتی است. هرچند که بعید به نظرمی‌رسد این حمایت‌ها منجر به اقدام نظامی علیه ارمنستان به نفع آذربایجان گردد.

حمایت تلویحی باکو از آنکارا در قبال تنش با مسکو نیز حاکی از روابط نزدیک باکو -آنکاراست. البته انگیزه سیاسی باکو در محور های اقتصادی نمود دارد و اساساً روابط ترکیه و آذربایجان قابل مقایسه با روابط این کشور با روسیه نیست. آذربایجان ترکیه را متحد استراتژیک خود می‌داند و در همه زمینه‌ها از جمله نظامی و امنیتی با این کشور همکاری موثر دارد. در حالیکه با روسیه مجبور به داشتن روابط است، در آذربابجان اکثریت مردم و مسئولان، روسیه را مسبب اصلی اشغال خاکشان توسط ارمنستان می‌دانند.

الهام علیف در ماجرای گولنیست‌ها در دسامبر۲۰۱۳ و پس از آن در تصفیه افراد وابسته به گولن با اردوغان کاملا همکاری کرد و در موضوع سوریه موضع بینابینی اتخاذ کرد. به هرحال وزن آذربایجان اقتضا می‌کند که محتاطانه رفتار کند اما این به معنی دور بودن از ترکیه و تمایل به سوی رقبای ترکیه از جمله روسیه نیست. ترکیه هم صراحتا از مواضع باکو در قبال اشغال اراضی‌اش حمایت می‌کند و برقراری روابط با ارمنستان را منوط به حل بحران قره باغ به نفع آذربایجان کرده است؛ هرچند که ترکیه با ارمنستان در رابطه با ادعای نسل کشی ارامنه توسط عثمانیها در آوریل ۱۹۱۵ و ادعای ارضی ارمنستان بر آغری داغ ترکیه مشکل دارند ولی ترکیه به خوبی در آذربایجان جا انداخته که حامی این کشور است.

برآیند

روند تحولات پساشوروی و رفتارهای مسکو حکایت از آن دارد که اقدامات سلبی روسیه در کشورهای پیرامون نخواهد توانست موجب احیای مجموعه‌ای شبیه اتحاد شوروی سابق گردد. اتحادیه اقتصادی اورآسیا نیز که در همین راستا از سوی پوتین راه اندازی شده و در قفقاز جنوبی تنها ارمنستان جبرا به عضویت آن درآمده، به دلایل متعدد اقتصادی، سیاسی و بین‌المللی نخواهد توانست به سرانجام نهایی برسد.

تلاشهای سلبی روسیه در منطقه نیز صرفا هزینه‌های زیادی برروسیه تحمیل می‌کند و دستاورد مورد انتظار مسکو را دربر نداشته و لذا روسیه مجبور است درحد توان خود و با درنظر داشتن مشکلات داخلی‌اش دست به اقدامات ایجابی در منطقه بزند تا بتواند به سهمی که شایسته آنست نایل گردد.

اگر مسکو آتش‌هایی که در کشورهای پیرامون از جمله در آذربایجان، گرجستان، اوکراین، برافروخته، مهار نکند، درآینده شاهد سرایت شعله‌های این آتش‌ها به درون روسیه که بستر تاریخی و آتش زیرخاکستر آن در قفقاز شمالی و درمناطق مسلمان نشین چچن، اینگوش، داغستان و ... وجود دارد، سرایت خواهد کرد که می‌تواند تبعات جبران ناپذیری برای این کشور در پی داشته باشد.

 


Posted on Wednesday, April 6, 2016 at 12:27AM by Registered Commenterافشا | CommentsPost a Comment

اجتناب‌ناپذیری انقلاب ایران؛ اراده یا تقدیر؟ - امیریحیی آیت‌اللهی پژوهشگر فلسفه



این نوشته در واقع بنظر میرسد برای گمراهی ردم ایران نوشته شده باشد.خیلی ها به این نثر ادبیات نویسنده اعتراض کرده اند. ولی باید بیشتر بر گفتار نویسنده اعتراض
کرد. 
انقلاب ناشی از نیروهای داخلی و خارجی بوده است و در کل بعلت باورهای غلط و ضد حقوق بشری مردم ایران و وابستگی اقتصاد تمام عیار بخارج
(استثمار نوین )
است  ولی نویسنده اشاره ای به آین وضع ندارد
متاسفانه سایت بی بی سی که منتشر کننده این مقاله است از انتشار نظر بنده خودداری کرد .لاجرم در وبلاگ منتشر میشود
اجتناب‌ناپذیری انقلاب ایران؛ اراده یا تقدیر؟ - امیریحیی آیت‌اللهی پژوهشگر فلسفه



این یادداشت کوششی است در آفتابی کردن پاره‌ای پنداشت‌ها درباره آنچه در بهمن ۱۳۵۷ رخ داد. از جنبه‌های متفاوتی می‌توان انقلاب ایران را تحلیل کرد. وانگهی، آنچه در پی می‌آید صرفاً به‌منزله یادآوری مشهوراتی است که باید در صدق و اعتبار آن به دیده تردید نگریست. از این رو، تمرکز توامان آن بر نمونه‌های تاریخی و تصورات مدافعان انقلاب است.

اجتناب‌ناپذیری انقلاب؛ اراده یا تقدیر؟

در پشتیبانی از انقلاب ایران یا توجیه حقانیت آن بسیار شنیده می‌شود که آنچه اتفاق افتاد سرنوشت گریزناپذیر ایران بود و روزی بالاخره باید به وقوع می‌پیوست. طرح چنین دلیلی بیش از هر چیز برخاسته از به‌هم‌آمیختن دو رویکرد یکسره موازی و رویاروست: ضرورت تاریخی و اراده انسانی. این دو دیدگاه آشتی‌ناپذیر است.

اینکه فراز و فرود تاریخ در نهایت به سرنگونی نظام پیشین می‌انجامید، سویه‌ای سترگ از تقدیرباوری دارد. این معادله البته در گذر زمان صورت‌بندی‌های گوناگون یافته است. صورت منتقدانه‌اش چنین است که «ما ایرانیان یک حکومت به روحانیت بدهکار بودیم» و صورت همدلانه‌اش اینکه «انقلاب باید به وقوع می‌پیوست و رژیم شاه عمرش به سر آمده بود». باورمندان به چنین گزاره‌هایی دو نکته را نادیده می‌گیرند. نخست آنکه چنین بیانی مدیون یک «آگاهی پس از رخداد» است. یعنی انقلاب رخ داد و سپس ادعا شد که انقلاب باید رخ می‌داد. توجیه آن مدعا یکسره مدیون گذشته‌ای است که خود پیش از تحقق، تنها یک امکان تاریخی بود. اکنون که آن امکان بدل به واقعیتِ محقق شده است،‌ چنان چینشی از واژگان حکم این‌همان‌گویی و گفتار توتولوژیک را دارد.

دوم آنکه مدعیان «ضرورت تاریخی انقلاب» همهنگام بار سنگین آن رخداد را بیش از همه بر گُرده پهلوی دوم می‌گذارند. اینگونه است که روح تاریخ به یاری انقلاب می‌آید و در عینِ حال، اراده‌باوری افراطی تمامی مسئولیت آن فاجعه را به یک شخص نسبت می‌دهد. اما چگونه می‌توان اراده را نخست منکر شد و سپس آنرا در یک شخص متجلی دید و او را تنها اراده‌مند در پهنه تاریخ دانست؟ پشتیبانان این رویکرد متناقض به زبان بی‌زبانی دارند می‌گویند که روح تاریخ در شخص محمدرضا پهلوی حلول کرده بود و از آنجا که فلسفه‌های تقدیرباورانه بازتعبیر نگرش‌های دینی اند، باید بپذیریم که خدای تاریخ به مَکر «املاء و استدراج» دست یازید و به شاه مهلت داد تا در گم‌راهی خود گام به گام و هر چه بیش‌تر پیش برود و با دستان خودش سرنگونی تاج و تخت را رقم بزند. اما در نهایت تناقض چنین رهیافتی توضیح داده نمی‌شود که چگونه می‌توان انقلاب را تقدیر تاریخی ایران دانست و همزمان شاه را یگانه یا مهم‌ترین عامل آن. این میان جایگاه اراده ملت که سنگ‌بنای ستایش از انقلاب است نیز در این معجون ناهمساز پا-در-هوا می‌ماند.

خواست آزادی و بنا نهادن بردگی

ارزش یک خواست (بر فرض پذیرش وجود آن) نسبت معناداری با نتیجه‌اش دارد. شما نمی‌توانید خواستار چیزی باشید و سپس نقیض آن را بیافرینید. نمی‌توان برای رهایی مبارزه کرد و سپس اسارت فزون‌تر را بنیان نهاد. تفکیک میان نیت و انگیزه انقلاب با فرآورده و برون‌داد آن نه تنها نشانه توجیه ناکامی است بلکه حاکی از دریافت ناراست از خاستگاه شکست است. ادموند برک (فیلسوف بریتانیایی) به‌درستی هشدار داده است که آزادی فراتر از فرد و در گستره توده‌ها همان قدرت است. پیکار ملی برای دست‌یابی به آزادی یعنی خواست به چنگ آوردن قدرت. در مقیاس همگانی، آزادی‌خواه همان قدرت‌طلب است. ازین‌رو، بررسی بنیادین می‌بایست معطوف به چگونگی فهم مخالفان شاه از قدرت سیاسی باشد و اینکه ساز و کار حکم‌رانی در رژیم انقلابی به چه صورتی درآمد. از چگونگی تعامل انقلابیان با رژیم پیشین و با یکدیگر می‌توان به چیستی ذهنیت آنان از آزادی و قدرت پی بُرد. هنگامی که در اعمال

 

نشانه‌های دموکراتیک نیست، نمی‌توان باور کرد که عاملان خواستار دموکراسی بوده‌اند.

حجم خشونت‌های مشخص در روند انقلاب، رساترین شاهد بر بی‌باوری به حقوق شهروندی، آزادی قانونمند و اصول مبارزه دموکراتیک است؛ از زنده زنده سوزاندن مردم در سینما رکس آبادان بگیرید تا جنگ خونین قدرت میان خود کسانی که در سرنگونی نظم گذشته «وحدت کلمه» داشتند اما در ایجاد نظم جدید هر کدام می‌خواستند یگانه ناظم باشند. پرهیز از مغالطه جوهرانگاری و جان‌بخشی به مفاهیم انتزاعی یعنی خیلی روشن بگوییم که انقلاب یعنی انقلابیان. ترجیع‌بند رویدادهای آن دوران چیزی نیست مگر تقدیس ویرانگری، حذف دیگری و هرج‌ومرج شرارت‌بار. ازین‌ جهت، توفان ۲۲ بهمن برسازنده ویرانه ۱۲ فروردین است و انقلاب اسلامی بنیان و شالوده جمهوری اسلامی. جداسازی فرآیند انقلاب از فرآورده آن یعنی نادیده انگاشتن واقعیت عینی انقلاب و پناه بردن به ذهنیت آزمون‌ناپذیر برای بزرگ‌داشت چیزی که از اساس نه بوده است و نه بودش‌پذیر می‌توانست باشد؛ گرایش به آزادی نمی‌تواند آزادمنشانه نباشد و اگر چنین است می‌بایست به بنیاد چنان تمایلی که به استبداد زیان‌بار و پیچیده‌تری انجامیده است، شک کرد.

تصور عام از وضعیت موازی و جایگزین انقلاب

در کوچه و خیابان بسیار می‌شنوید که «بی‌عرضه بود. به‌جای فرار باید می‌کُشت تا بماند». در ژرفای داوری پاره‌ای از مردم درباره انقلاب می‌توان ریشه‌های پندار همچنان پابرجای آنان از قدرت سیاسی را کاوید. در وضعیتی متناقض و کُمیک، گوینده خود از کسانی است که در میانه میدان شهر غریو «مرگ بر شاه» سر می‌داده و اگر پند او را به آن مرحوم جدی بگیریم، یعنی گوینده می‌گوید «باید مرا می‌کُشتی». «از جهت هراس کهن ما ایرانیان از جان و زندگی خودمان در درازنای تاریخ، به‌راستی دشوار است که راستی و یک‌رنگی چنان مدعایی را بپذیریم.» در برابر، خود این سخن نشانه‌ای است بر سخت‌جانی پنداشتی یکسره استبدادی و تمنای سرکوب از قدرت سیاسی. آیا هرگز گزاره مشابهی شنیده‌ایم که «مظفرالدین شاه باید می‌ایستاد و می‌کُشت»؟ آیا فرزندش که ایستاد و کُشت بدنام تاریخ معاصر نیست؟ با بازگشت به تجربه مشروطه، بهتر است از خود بپرسیم که چگونه ضعف یک شاه بیمار منجر به دگرش درخشانی در سیاست شد و ضعف شاه بیمار دیگری منجر به نابودی دستاوردهای همان درخشش؟ چرا سستی اقتدار سیاسی در هفتاد سال پیش از آن با همه ناکامی‌های دموکراسی‌خواهانه‌اش (که نتیجه طبیعی بافت قدرت در ایران بود)، آغازگاه توسعه کشور، آزادی‌های اجتماعی و پایه‌گذاری نهاد آموزش و نهاد دادگستریِ خودبنیاد از شریعت شد اما ضعف حکومت در بحران بهمن فرآورده‌ای یکسره وارونه داشت؟ آیا این پنداشت دوگانه و هم‌ستیز را در ذهنیت پساانقلابی که مسئولیت جمعی یک خطای تاریخی را نمی‌پذیرد و حاضر است طیفی از اتهامات متناقض را به رژیم پهلوی نسبت دهد که از بی‌عرضگی تا جنایتکاری را در بر می‌گیرد، نمی‌توان حاکی از ناپختگی، آزادی‌گریزی و هراس از اندیشیدن و مواجهه با خود دانست؟

واقعیت آن است که نخبگان و توده‌های همراه در بهمن ۵۷ ضد شاهی شوریدند که به سبب‌های فراوان می‌خواست و اراده جدی داشت تا نقطه پایانی بگذارد بر پیوند بیمارگونه قدرت که چیزی جز فضای مه‌آلود و پر از بدبینی میان سه ضلع حکومت، مخالفان و مردم به بار نیاورده بود. اینجا نیز همان «آگاهی پس از رخداد» به کار می‌افتد و گذشته‌ای را پیش‌گویی می‌کند که دلخواسته ستایشگران انقلاب است؛ «دیگر دیر شده بود». اگر بپرسیم «چرا؟»، پاسخ می‌شنویم که چون شد آنچه شد. آری! معمای سیاست چو حل گشت، آسان شود. اما شناخت ما از چیستی و رفتار مخالفان رژیم پهلوی و نیز حجم ناپیدای دلبستگی به اسلام سیاسی در نخبگان و مردم، نمی‌گذارد چندان خوش‌بین باشیم که هر زمان دیگر اگر شاه به فضای باز تن می‌داد آنگاه سرنوشتی جز از دست رفتن نظم و نظام پیشین می‌داشتیم.

موقعیت‌های مشابه دهه بیست و سی این بدبینی را هر چه بیش‌تر تثبیت می‌کند که فرادستی در هنگامه فترت قدرت سیاسی در ایران اغلب با نیروهای مدافع بیگانه‌هراسی و اسلام‌پناهی بوده است. آیا این روی واقعیت می‌تواند توجیه‌گر سویه دیگر آن باشد و سرکوب مخالفان، سترونی در بنیان نهادن یک گفتار سیاسی پیشرو (که در بحران‌ها چه‌بسا می‌توانست سد مردمی در برابر انقلاب باشد)، ناتوانی در یارگیری از طبقه متوسطی که خود آن رژیم لقاح و آبستنی و زایشش را رقم زد و جهل هیات حاکمه به سنت شیعی و توان تاریخی یک تبعیدی پانزده ساله را نادیده بگیرد؟ هرگز! مسئله آن است که در شکل‌گیری یک نظم سیاسی همواره مخالفان نیز نقش تعیین‌کننده دارند و در جهت‌گیری مخالفان نیز نظم مستقر صورتگری می‌کند. این دیالکتیک و پیوند دوسویه میان وضع موجود و وضع رقیب انکارناپذیر است. تکیه این نوشتار بر شناخت موقعیت هماورد و پیکارجو ضد سلطنت پهلوی است، زیرا هسته استدلال ستایشگران بر برجسته‌سازی کاستی‌های نظم پیشین و نادیده‌انگاری همان کاستی‌ها در مقیاسی به‌مراتب وخیم‌تر میان مخالفان یا «آزادی‌خواهان» است.

«به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل»؟

این پند دیرین که «دیکته نانوشته غلط ندارد» گویا زاینده وهم دیگری شده است که حتماً باید مشق خانمان‌برانداز گذشته را به‌صرف آنکه کُنشی رخ داده است، ستود. پایبندی به سازواری و تناسب منطق تاریخی اجازه نمی‌دهد که از یکسو پهلوی سکولار و توسعه‌محور را ارتجاعی بنامیم و از سوی دیگر انقلاب اسلامی و ارتجاعی ۵۷ را آزادی‌خواهانه. از پس همه این سالیان، سهمگینی آن «ناضروری‌ترین انقلاب تاریخ» (به‌تعبیر داریوش همایون) و سویه‌های نادیده و پیامدهای امروزین‌ش هر چه بیش‌تر آفتابی می‌شود. در برابر قریب به چهل سال توجیه امر توجیه‌ناپذیر شاید زمانی هم فرا برسد که بپذیریم «بر قلم صُنع» ملت ما نیز گاه خطا رفته است و از «نظر پاک خطاپوش» بر آن انقلاب دست برداریم تا آینده‌ای اگر در پیش باشد، اندکی از لغزش‌های گذشته دور بماند


Posted on Monday, April 4, 2016 at 01:58AM by Registered Commenterافشا | CommentsPost a Comment

برای اطمینان از پیشبردِ هر جنبش و حرکتی باید ابتدا آن را «بالانس» کرد - شاهین سرتیپی



اپوزیسیون برانداز دردی از ملت را دوا نخواهد کرد ما به اپوزیسیون برانداز و دمکراتیک و حقوق بشری نیاز دارین زیرا بنا به بضاعت سیاسی و اجتماعی و دینی و فرهنگی ما هر کس بدون مقید بودن بدمکراسی و حقوق بشر بقدرت برسد در انتها به فاشیسم خواهد رسید.تنها حکومت از یک استبداد به استبداد دیگری دست بدست خواهد شد ولی رهایی برای ملت نخواهد داشت
http://efsha.squarespace.com/blog/2013/5/20/053911867558.html
..................................

 برای اطمینان از پیشبردِ هر جنبش و حرکتی باید ابتدا آن را «بالانس» کرد - شاهین سرتیپی

این کار در حسابداری – که رشته تخصصی بنده هم هست – از طریق تراز کردنِ حسابها انجام می‌شود. با در نظر گرفتنِ مفهوم بالانس، در هر نقطه از کار می‌شود سریع آسیب‌شناسی‌ کرد و جلوی به خطا رفتنِ حسابِ مالی را گرفت. در سیاست هم بعضا از همین الگوی به ظاهر ساده ولی‌ عملا پیچیده استفاده می‌شود. نمونه مشخصِ آن در انقلاب ۵۷ بود، که حینِ آن نیروهای «راست» و «چپ» به بالانس دست پیدا کرده موفق شدند حکومتِ شاهنشاهی را براندازند.

اینک بیایید نگاهی‌ به «آپوزیسیون» در دوران جمهوری اسلامی بیندازیم. حیاتِ آپوزیسیون را من به دو دوره تقسیم می‌کنم: ۱) قبل از تیر ۷۸ و کنفرانس برلین. ۲) بعد از تیر ۷۸ و کنفرانس برلین. قبل از تیر ۷۸ و کنفرانس برلین ما تنها شاهد یک نوع آپوزیسیون بودیم که «آپوزیسیون برانداز» نام می‌گرفت. این آپوزیسیون تشکیل شده بود از دو جناحِ راست و چپ، که تقریبا به صورتِ بالانس‌شده به عنوان بال‌های مکملِ یکدیگر عمل کرده کلیتِ آپوزیسیونِ برانداز را به جلو حرکت می‌دادند.

بعد از ماجراهای کوی دانشگاه و تجمعات و تظاهرات و تحصن‌های دانشجویی و بعد هم کنفرانس برلین اما شاهد ظهور پدیده دیگری بودیم که این روزها «آپوزیسیونِ دست‌ساز» نامیده می‌شود. این به اصطلاح آپوزیسیون، ساخته‌ی دستِ جمهوری اسلامی است؛ و هدف از ایجادش این بوده که آپوزیسیونِ برانداز را به حاشیه براند. برای ساختنِ این آپوزیسیون، رژیم کلی زحمت کشیده است. بنا به گفته سعید حجاریان (تئوریسین اصلاحات و اصلاح‌طلبانِ حکومتی)، بسترسازی‌ها و تفکرات بسیاری برای این «طفل نوپا» فراهم آمده و تدارک دیده شده است.

با ظهورِ آپوزیسیونِ دست‌ساز، حقِ اعتراض در داخل به ظاهر به آن داده ‌شد، اما این اعتراض عملا نتیجه‌ی دندان‌گیری برای مردم نداشت، و بیشتر برای آرام کردنِ آنها بود تا برای گرفتنِ حق‌شان. به تدریج، رژیم همین آپوزیسیونِ دست‌ساز را هم برنتافت، و آنها را قلع و قمع کرد، که باعث شد عده زیادی از آنها به خارج کوچ کنند یا صادر شوند. در خارج از کشور، یکی از اهدافِ اصلیِ آپوزیسیونِ دست‌ساز شد شکاف انداختن بین جناح‌های آپوزیسیون برانداز. آنها که در ابتدا به منظورِ جا افتادن در خارج از کشور عموما دست به دامنِ جناح‌های مختلفِ آپوزیسیونِ برانداز می‌شدند، پس از جا افتادن و قدرت گرفتن، عرصه را بر آپوزیسیونِ برانداز تنگ کرده جناح‌های آن را به جانِ هم انداختند.

این هدف در ابتدا از طریقِ از کار انداختنِ جناح چپِ آپوزیسیونِ برانداز و حتی در مواقعی همراه کردنِ آن با آپوزیسیونِ دست‌ساز به دست آمد. از آنجا که چپ‌ها، بر اساسِ پیش‌زمینه‌های ایدئولوژیک‌شان، خواه ناخواه با جمهوری اسلامی قرابت‌هایی دارند، جذبِ چپ‌ها برای آپوزیسیونِ دست‎‌ساز آسان‌تر بود. در میان‌مدت، همراهی با «مطالبه‌محوریِ» آپوزیسیونِ دست‌ساز، جناحِ چپِ آپوزیسیونِ برانداز را از لحاظِ کارکرد و تاثیرگذاریِ سیاسی به نازل‌ترین سطحِ ممکن رساند. با افولِ جناح چپ، بالانسِ آپوزیسیونِ برانداز بر هم خورد.

این وضعیت ادامه داشت تا تقریبا سه سال پیش. در حالی که جریانِ راستِ برانداز در بالا و چپِ برانداز در پایین قرار گرفته بود، و حرکت جهتِ انداختنِ رژیم به هر ترتیب به شیوه‌ای کج دار و مریز پیش می‌رفت، سر برآوردنِ تشکلی عقیم به نام «شورای ملی ایران»،‌ راستِ برانداز را هم به سرنوشتِ چپِ برانداز مبتلا کرد. جریان نفوذیِ آپوزیسیونِ دست‌ساز در شورای ملی‌ ایران، راستِ برانداز را نیز به مطالبه‌محوری کشاند. طوری شد که جناح راستِ آپوزیسیون از خواستِ براندازی رسید به خواندنِ بیانیه‌های آپوزیسیونِ دست‌ساز و نامه نوشتن به رهبر جمهوری اسلامی و طرفداری کردن از کمپین‌های آپوزیسیونِ دست‌ساز مثلِ «لغو گام به گامِ اعدام» (لگام). همه اینها باعث شد در میانِ خودِ جناح راست آپوزیسیونِ برانداز هم تفرقه و شکاف بیفتد، و این شکاف جناحِ راستِ آپوزیسیون را نیز به پایین‌ترین سطح خود طی‌ ۳۷ سال اخیر رسانده است.

امروز آپوزیسیونِ برانداز در کلیتِ خود در چنین وضعیتی به سر می‌برد: بالانس است، اما در پایین‌ترین سطحِ ممکن. و این به دردِ عبور از رژیم نمی‌خورد. برای گذار از رژیم، بازو‌های راست و چپِ آپوزیسیونِ برانداز باید دوباره در سطحِ بالا بالانس شوند، چرا که این دو جریان لازم و ملزومِ یکدیگرند. برای دست یافتن به این مهم، با توجه به بحرانی که ایران را در بر گرفته به طوری که هر لحظه امکان جنگ و تجزیه کشور هست، شاید بشود گفت زمانی‌ برای بسترسازی‌های چندین ساله نباشد. در چنین شرایطی، شاید با دو حرکتِ به ظاهر کوچک ولی‌ در حقیقت بزرگ بشود کماکان به آینده‌ی ایران امیدوار ماند: ۱) «اتحاد» درون‌جناحی برای هر طیفِ فکری. ۲) «ائتلاف» فراجناحی بر مبنای یک «مخرج مشترک»؛ هر دو برای انداختنِ رژیم جمهوری اسلامی و مستقر کردنِ دموکراسی در ایران.

Posted on Monday, April 4, 2016 at 01:13AM by Registered Commenterافشا | CommentsPost a Comment

بر کشیدن علی شریعتی و حمله بمردم و تایید ضمنی ملایان




در نوشته زير با يك بي دفتي عظيمي روبرو هستيم. اين طور بنظر ميرسد كه اگر از جمهوري اسلامي تعريف شود و از  خارجي بد گفته شود ، أفكار مردمان درست ميشود. در نوشته كوچكترين اشاره اي به تاييد عقب ماندگي علمي و اقتصادي كشور از دنياي متمدن نميشود انگار اينها در كشور وجود ندارند و ما از لحاظ علمي در اعلا درجه هستيم ولي مردمان مريض اين را نميفهمند.
اين نوشته حتي از نوشته هاي زمان مشروطيت هم در بررسي مسائل ملي عقب تَر است و يك نوع تبليغات دولتي بنظر ميرسد. در نوشته هيچ اشاره اي به اسلام و انچه كه اسلام بر سر تفكر منطقي و علمي أورده است نميكند
اسلام زير بناي درست تعقل وا مثل ايدئولژي هاي ديگر در ايران از بين برده است و گفته اند در فرهنگ ديني تعقل  درست و إيجاد علم امكان ندارد
عقل هم مثل  وسایل دیگر است! مثل چاقو و یا ماشین.شما میتوانید استفاده خوب از خرد بکنید و یا استفاده بد از خرد بکنید باید سعی کرد باارزشهای عادلانه وعاقلانه جلوی استفاده بد از خرد و عقل را گرفت .همانطوری که جلوی استفاده بد از چاقو را میگیرند: اگر با چاقو به کسی حمله شود مجازات دارد ولی اگر با همان چاقو جراحی شود و بیمار را از مرگ نجات دهند تشویق هم میشوند و جایزه هم میگیرند.استفاده بد از خرد باید مجازات داشته باشد:
استفاده بد از خرد جایی است که ارزشهای حقوق بشری پامال شده باشدمثلا  آزادی بیان نباشد آزادی تحصیل نباشد _ آزادی انتخابات نباشد و ....
عقلی که مورد حمایت قرار باید بگیرد عقلی است که خودکفا و آزاد و رها باشد و هدفش کشف حقیقت و رفاه انسانهای امروز وآینده باشد
عقلی که آزاد و مستقل و خودمحور است و نوکر دین و یا ایدئولوژی نیست پرستش کورش را بعنوان سلاحی علیه حقوق بشر مردم ایران رد میکند.
بعضی از عقلها عقل ناقص و نوکر هستند مثلا عقل مسیحی عقلی است که در خدمت اشاعه عقایدی است که در انجیل بیان شده است و هیچگاه آن عقل حق ندارد(یعنی خودفروخته است) که مسیح را انکار کند با این که فردی بنام مسیح حتی در تاریخ مدون وجود ندارد! یا عقل هیتلری عقلی است که در خدمت اثبات حرفهای هیتلر و ایدئولوژی نازی است یعنی عقل هیتلری حق ندارد که نازیسم را انکار کند وو سوال کند چرا باید یهودیان را کشت و چرا ملت آلمان برترین است.از این لحاظ عقل هیتلری عقلی ناقص و نوکر است و به همین ترتیب عقل اسلامی هم عقلی است که سنت محمد و نوشته های قران او را تایید کند و نه تنها حق ندارد علیه آن نوشته ها و سنن دلیلی ارائه کند بلکه اگر دیگران هم دلیلی بر رد عقاید و نوشته های قران آوردند این عقل اسلامی باید آنها را بچالش بگیرد و نتیجه آن عقل اسلامی علمی است که در اسلام میگویند باید بدنبال آن علم بود منظور از علم اسلامی شیمی و فیزیک و ... نیست بلکه پیدا کردن تاییدیه ای بر قران و سنت محمد است.اسلام هم مثل هر دین دیگری با علمی که حرفهای محمد و دیگر پیامبران را انکار کند ضدیت دارد.
عقلی که کورش پرستان بکار میبرند عقلی است که نمیتواند کورش را رد کند. اگر در آن ایدئولوژی یکی بگوید کورش دیکتاتور بود و آدم میکشد و کشور گشایی میکرد ضد ایرانی و ضد کورش تلقی شده و دشمن شمرده میشود.از این عقل بنام خرد در تبلیغات کورش پرستان میاید باید بر حذر بود. 
بنابراین همه ما باید یاد بگیریم که چگونه از عقل و خرد استفاده درست بکنیم.
اين نوشته هم سدي براي درست انديشيدن است كه متاسفانه ميخواهد عقب ماندگي هاي ايران و ايراني را إنكار كند
تضاد موجود در جامعه ایران تضاد بین مدرنیته و سنت است .
سنت یعنی چه؟
بنظر من سنت همان فرهنگ متراکم از دانشهای گذشته است که برای سرو سامان دادن به اجتماع بکار گرفته میشود.منابع اطلاعاتی قابل توجه ما  انسانها از جهان پس از عصر جادو و  در ابتدای تاریخ بشر(ده تا دوازده هزار سال پیش) ناشی از انقلاب کشاورزی و ایجاد فرهنگ یک جا نشینی  بوده است.فرهنگ یک جا نشینی توام با انبار کردن غذا بود و ناشی از تولید زیاد غذا که موجب میشد بشر اولیه با استفاده از این مزیت بتواند زندگی خود را راحت تر اداره کند وهم چنین  بتواند آینده را هم بهتر پیش بینی کند.این انقلاب کشاورزی توسط  آدمیان دارای هاپلوگروه
Y- Chromosome Hyplogroup J
انجام گرفته است که یک سوم جمعیت فعلی ایران را تشکیل میدهد.این افراد از اطراف ساحلی شرقی و پر آب  دریای مدیترانه تا سرزمینهای پر آب در غرب ایران وآناتولی زندگی میکردند (منطقه هلال بارور)زندگی میکردند  اختراع کشاورزی  حدودا دوازده هزار سال پیش اتفاق افتاده است. اعراب و یهودیان هم به این گروه از انسانها متعلقند.اعراب جز زیر گروه جی یک و مردمان ناحیه شمالی تر نظیر ایران و ترکیه و یونان و ایتالیایی ها زیر گروه جی دو هستند.
فرهنگ کشاورزی زاینده مکتبهای دینی تک خدایی است و بهمین علت تمام ادیان تک خدایی غالب در دنیای امروز از انقلاب کشاورزی حاصل شده است و پس از هزاران سال هنوز هم تاثیر گذار هستند
ولی حالا ما در عصر  مدرنیته  ناشی از  عصر روشنگری  هستیم .ما مواجه با پی آمدهای انقلاب صنعتی هستیم که از عصر ماشین بخار و ماشینهای مختلف  و هواپیما و عصر اتم گذشته ایم و وارد عصر کامپیوتر و انقلاب انفورمانیک هم شده ایم و این انقلاب تا هزاران سال مردم جهان را تحت تاثیر قرار خواهد دادو ما هنوز در تاثیر وزش بادهای اولیه این طوفان هستیم .ما باید آماده باشیم تا بتوانیم این طوفان انقلاب صنعتی که که همه فرهنگها را تحت تاثیر قرار خواهد داد سربلند و پایا بیرون آییم.
اگر امروز ما ماشین را ساختیم و بکار بردیم نخواهیم توانست بعقب برگردیم و آن را انکار کنیم.ما در این جبر هستیم و علم را نمیتوان متوقف کرد
علت تحولات اجتماعی قدرت فناوری جامعه است و میزان و نحوه تولیدات یک جامعه
http://efsha.squarespace.com/blog/2008/3/6/879034266340.html
جامعه متحول میشود تا بقاداشته باشد و اگر جامعه با تحولات زمانه نتواند هم آهنگ بشود از بین خواهد رفت.اگر جامعه بقایی داشته باشد لازم خواهد بود برای بقایش سنتهایی را تغییر دهد تا بتواند با تحولات جدید همراه شود.انقلاب اسلامی ناشی از نبود تولید داخلی و وابستگی کشور به تولیدات خارجی و حاکمیت دولت دلال تولیدات خارجی در ایران بود
در واقع ما از ارزشهای انقلاب کشاورزی بسوی ارزشهای مدرنیته گذر میکنیم و ملایان و سلطنت استبدادی که حامل مسمومیت فرهنگی ما و مانع ما برای پرش از این ارزشهای قدیمی بسوی ارزشهای جدید هستند باید نابود میشدند.این آخرین فرصت برای شاهان و ملایان بود که خودشان را با مدرنیته همراه کنند ولی اینان در خلاف جهت آب شنا کردند و نابود خواهند شد.
انقلاب صنعتی نه تنها ما را بلکه همه جهان با شلاق تحول بجلو خواهد راند و هیچ قدرتی نخواهد توانست علم و فنآوری را متوقف کند.برای بقای خودمان -  ما  در تولید علم جدید باید جایی داشته باشیم وتا بتوانیم باقی بمانیم و گر نه کلاهمان پس معرکه است بنابراین لازم است که هویت ما هویتی نزدیک به مدرنیته و انقلاب صنعتی باشد و این هویت هویتی حقوق بشری و دمکراتیک خواهد بود یعنی تا زمانی که همه ایرانیان معتقد به ارزشهای حقوق بشری و اصول دمکراسی همسو با ارزشهای حقوق بشری نباشند هویت ایرانی مشکلی از انان را حل نخواهد کرد.در نود سال اخیر که ارزشهای ناسیونالیستی فاشیستی و سپس ارزشهای  فاشیستی دینی و اسلام سیاسی حاکم شده اند  نه تنها عقب ماندگی ایران تشدید شده بلکه  استبداد  هم حاکم بوده است که نشانه غلط بودن هویت ایرانی ناسیونالیستی و یا هویت مذهبی ایرانی بوده است
در كل نوشته زير ناقص و نارساست

 

*************************


January 11 · 
 

تشخیص افتراقی مرض خواری و خودباختگی
هر بیماری‌ای نشانه‌هایی دارد و برای درمان هر مرضی نخست باید آن را تشخیص داد. یکی از بیماری‌های وخیم و شایع این روزها در ایران ما، شکل عجیب و غریبی از یک اختلال روانشناختی است که به نرم‌افزار هویت افراد مربوط می‌شود. نمودهای این اختلال آن است که افراد نه تنها هویت و معنایی برای خویش قایل نیستند، بلکه انگار از نداشتن آن سرفراز و شادمان هم هستند. یعنی نه تنها از خوار و پست بودن انگاره‌ی خویش ناراحت نمی‌شوند، که آن را با لذت اعلام هم می‌کنند. این مرض مدتهاست گریبانگیر مردم ایران زمین شده، اما انگار که هنوز درست توصیف نشده باشد. نام این بیماری عجیب را مانده بودم چه بگذارم. مازوخیسم فرهنگی و آلزایمر تاریخی و قانقاریای هویت هریک گوشه‌ای از عوارض را توصیف می‌کردند. این بود که به همان خواری و خودباختگی بسنده کردم که پارسی‌تر است و آشناتر. آمدم برای کلمه‌ی اولی بنویسم «خودخوارشماری» اما دیدم کسی که خود را خوار و پست می‌شمارد احتمالا خوار و پست هم هست. پس به کلمه‌ی کوتاهتر رسیدم.
چون به نظر می‌رسد بسیاری از افراد از وجود این بیماری، یا ابتلای خودشان به این مرض ناآگاه هستند، مسیرهای درمان آن هم اغلب مسدود است. برای رفع این مشکل در اینجا فهرستی از نشانه‌های «خودباختگی و خواری» می‌آورم که بتوانید آن را از بیماری‌های دیگر تفکیک کنید. از میان ده نشانه‌ی زیر اگر هفت‌تایش را داشتید، گرفتار این بیماری هستید و تنها راه درمانش مطالعه‌ی منظم تاریخ و ادبیات ایران است. اما مسیر درمانی را تا انتها ادامه بدهید. اگر استفاده از این داروها ناقص باشد و زود رهایش کنید، مرض با شدت بیشتری بر می‌گردد! در ضمن اگر هنوز مبتلا نشده‌اید، سخت مراقب واگیردار بودن‌اش باشید. معمولا اگر در مجلسی دو سوم حاضران این مرض را داشته باشند، به بقیه هم منتقل‌اش می‌کنند. و اما نشانگان:
1) خودباختگان نسبت به برخی از کلمات آلرژی دارند و با شنیدن‌اش کهیر می‌زنند. کلماتی مثل ایرانی، پارسی، آریایی، مسلمان، شیعه، و به کل هرچه که مردم ایران زمانی خود را بدان نامیده‌اند، برایشان غیرقابل تحمل است. با شنیدن این کلمه‌ها ضربان قلبشان تند می‌شود، چهره‌شان قرمز می‌شود و علایم سندرم ژیل‌دو‌لاتورِه (فحاشی خودکارِ عصبی) را ظاهر می‌کنند. به همین ترتیب یاد کردن از شاعران خوشنام پارسی‌گو، پهلوانان و سرداران و شاهان قدیم ایران، دانشمندان و فیلسوفان و عارفان و دینمردان، و به کل اسم خاصی که به تمدن ایرانی مربوط شود باعث برانگیختگی عاطفی و هیجانی‌شان می‌شود. این واکنش نسبت به کلمات با شکل خاصی از لکنت و اختلال گفتاری همراه است که طی آن مدام عبارت «اصلا ما ایرانی‌ها...» و «نمی‌دونی که، توی خارج...» را تکرار می‌کنند. همیشه بعد از عبارت اول حرفهایی منفی و شرم‌آور گفته می‌شود و بعد از جمله‌ی دوم ستایشهایی اغراق‌آمیز. جای کلمه‌ی خارج هم معمولا اسم کشورهای اروپایی و آمریکا و ژاپن می‌آید، اما به تازگی به اسم کشورهای دیگر از جمله جیبوتی هم تعمیم یافته است!
2) خودباختگان به نوعی ساده‌لوحی نامتقارن دچار هستند. یعنی آمادگی شگفت‌انگیزی دارند که حرفهای منفی شاخ‌دار و اغراق‌های مثبت آبکی را درباره‌ی دوقطبیِ بنیادینِ «مردم ایران» و «خارجی‌ها» باور کنند. برایشان خیلی بدیهی است که قاطبه‌ی مردان در خیابانهای تهران به تجاوز به زنان و به همدیگر مشغول‌اند و به راحتی باور می‌کنند که در ژاپن یک قطار کامل را برای مدرسه رفتنِ یک دختر بچه‌ اختصاص داده‌اند. ایمان قلبی دارند که انوشیروان دادگر یک جنایتکار جنگی محسوب می‌شود، و تردید ندارند که چنگیز خان مؤسس بیمارستان خیریه‌ی مشهوری بوده است. در کل هرچه حرفی پرت‌تر و نامعقول‌تر باشد راحت‌تر باورش می‌کنند، به خصوص اگر نیشی به ایرانی‌ها و ثنای خارجی‌ها در آن باشد.
3) خودباختگان به نوعی پارانویا دچار هستند. یعنی معتقدند همه چیز در ایران توسط دستهایی مخفی و پلید اداره می‌شود و در مقابل بقیه‌ی سرزمینهای کره‌ی زمین را کاملا پاکیزه و آزاد و رها می‌دانند. به نظرشان انتخابات آمریکا و یونان و کره‌ی شمالی به یک اندازه تجلی فلسفی مفهوم آزادی انتخاب است، اما در ایران اگر نامزدی بر خلاف نظر حاکمیت و با رای و هوشیاری مردم به قدرت برسد (که یکی در میان هم می‌رسد) به نظرشان توطئه‌ی پیچیده‌ای در پس پرده هست که هیچ کس جز خودشان از آن خبر ندارد، آن هم خبری مگو و بسیار مبهم! 
4) خودباختگانِ ایرانی مدام با یک جور دوقطبی شگفت‌انگیزِ «ایرانی/ خارجی» دست به گریبان‌اند. اما عجیب است که خودشان در این جبهه‌بندی ذهنی طرف خارجی‌ها هستند. نمونه‌اش این که هیچ نوع حق و اعتبار و تشخصی برای ایرانیان (و در نتیجه خودشان) قایل نیستند، اما حقوقی عجیب و غریب را برای «خارجی‌ها» به رسمیت می‌شناسند. به نظرشان خیلی بد و زشت است که ایران برای بسط نفوذش در منطقه پول خرج کند، اما این که عربستان و ترکیه برای تقویت هلال بلاهت چنین کنند، ایرادی ندارد. این که آمریکایی‌ها به جفرسون و واشنگتن در دویست سال قبل بنازند برایشان بدیهی و دوست داشتنی‌ است، اما خونشان به جوش می‌آید اگر یک ایرانی از سابقه‌ی یکی دو هزار ساله‌ی کوروش و ابن سینا و فردوسی با مهر و افتخار یاد کند. 
5) نادانی عمیق‌شان درباره‌ی تاریخ و جغرافیا و ادبیات و سایر شاخه‌های علوم انسانی، به خودانگاره‌ای عجیب منتهی می‌شود که می‌شود آن را «ما-که-پُخی-نبودیم-پنداری» نام نهاد. به نظرشان هیچ اهمیتی ندارد که کشاورزی و شهرنشینی در ایران زمین پنج هزار سال قدمت دارد، یا این که اولین دولت کلان را ایرانی‌ها ساخته‌اند، یا این که شمار ادیبان و دانشمندان و سرداران و نامداران ایرانی (فقط بر مبنای دیرپایی تمدن هم که حساب کنیم) از باقی جاهای دنیا بیشتر و تاثیرگذاری‌شان عمیقتر است. اینها ذره‌ای در این ایمان متعصبانه‌شان خدشه وارد نمی‌کند که: «ای آقا، این حرفها رو بذار کنار، ما همچین پخی هم نبودیم...». 
6) خودباختگان نوعی اختلال زبانی دارند که وابسته به شرایط بوم‌شناختی بروز می‌کند. گرفتاران این مرض متن‌های پارسی درست و حسابی نخوانده‌اند، شعرِ جدی و زیبا به گوششان نخورده و بیتهای چندانی از حافظ و سعدی و فردوسی در یاد ندارند. به همین خاطر در حالت عادی اغلب با گویش چاله‌میدانی خالص حرف می‌زنند. اما اگر شخصیتی با القاب دانشگاهی نزدیکشان باشد، کم کم بسامد کلمات بی‌ربط انگلیسی و فرانسوی و روسی و عربی در حرفهایشان زیاد می‌شود. در حدی که وقتی درباره‌ی موضوعی جدی صحبت می‌کنند، به کل حرفهایشان نامفهوم می‌شود. گاهی وقتها لهجه‌شان هم بر می‌گردد و شبیه به بانوان متشخصی حرف می‌زنند که با لهجه‌ای اتریشی-مکزیکی در خطوط هوایی‌مان رموز بستن کمربند را به مسافران آموزش می‌دهند!
7) مازوخیسم فرهنگی‌ خودباختگان انگار تداوم نوعی سادیسم سیاسی باشد. یعنی دست کم در ذهنشان فکر می‌کنند با فحش دادن به فرهنگ ایرانی در حال آزردن و انتقام‌گیری از آنهایی هستند که به لحاظ سیاسی به ایشان ستم کرده‌اند، در حالی که خبر ندارند که خودِ همین مرض را از خودِ همان‌ها گرفته‌اند و اینجا تبعیت و پیروی در کار است و نه انتقام‌گیری. شاید دلیلش این باشد که تمایز مفاهیمی مثل فرهنگ/ سیاست، دولت/ مردم، و... به کلی برایشان ناشناخته است.
8) خودباختگان به «دهکده‌ی کوچک جهانی» و «همبستگی همه‌ی بشریت» و «حقوق مظلومان و ستمدیدگان» سخت دلبستگی دارند و مدام در این مورد شعار می‌دهند، اما در کوچه‌های دهکده‌ی خودشان آشغال می‌ریزند و با همسایه و خویشاوند دعوا و مرافعه دارند و هرجا دستشان برسد حقوق دیگران را پایمال می‌کنند. از کلمه‌هایی مبهم و کلان که مسئولیت اجرایی خاصی تولید نمی‌کند بهره می‌جویند تا تعهد اجتماعی و اخلاقی عادی‌شان را در برابر مردم کشورشان و شهرشان و محله‌شان برآورده نکنند. موضوع همدردی‌شان را با دقت و وسواس غریبی از پرت‌ترین جاها انتخاب می‌کنند. برای خودباخته این مهم نیست که چند صد ایرانی -که شاید خویشاوند خودش هم بینشان بوده- در کشوری دیگر زیر دست و پا کشته شده است. اما سخت دلگیر می‌شود اگر یک خبرنگار ایتالیایی (که بعدتر معلوم می‌شود از جایی هم پول گرفته) در خیابانی در تهران از دیدن قیافه‌ی مردان ایرانی خوشش نیاید. خودباختگان تعریفی عجیب و غریب از حقوق پایمان شده‌ی ستمدیدگان دارند که فرمول ساده‌اش «هرچی دورتر و خاص‌تر، بهتر» است. دلیلش البته روشن است، هرچه این حقوق پایمان شده نزدیکتر و شفا‌فتر و عام‌تر باشد، شعار دادن درباره‌اش ناپذیرفتنی‌تر و انجام کاری درباره‌اش ضروری‌تر خواهد شد، و این والاگوهران «حوصله‌ی این آریایی‌بازی‌ها را ندارند».
9) شکلی حاد و ریشه‌دار از مخالفت با کد ژنتیکی‌شان در خودباختگان نهادینه شده است. در شرایطی که باقی مردم دنیا به خاطر چند قرن زیستن در یک تکه زمین افتخار می‌کنند و هویت خود را (به درستی) بر این مبنا استوار می‌سازند، مبتلایان به این بیماری به کل منکر ریشه‌های خود هستند. اگر هفتاد پشت‌شان هم در شهری باستانی و مهم مثل ری و مرو و بخارا و شیراز و تبریز زندگی کرده باشد، خودشان را مهاجرانی معرفی می‌کنند که تازه از ده کوره‌ای در سیبری به فلات ایران کوچ کرده‌اند. اگر تا چهل نسل قبل در روستایی زیسته و اصالتی ژنتیکی در طایفه‌ای داشته باشند، درشجره‌نامه‌شان می‌گردند و بالاخره یک روس و پرتغالی و انگلیسی (و اگر نشد به تازگی مغول و چینی و جیبوتیایی!) پیدا می‌کنند و خودشان را از اهالی مهاجر کشورهای دیگر به ایران قلمداد می‌کنند. 
10) خودباختگان همه چیز را نشانه‌ی افول و مرگ و انهدام فرهنگ ایرانی می‌بینند و در مقابل حساسیتی درباره‌ی الگوهای مشابه در فرهنگهای دیگر ندارند. این که جعفرآقای نانوا امروز خشخاش کمتری روی نان بربری پاشیده از نظرشان نمودی از انحطاط و تباهی تمدن ایرانی‌ است. برابرنهاد این واقعه‌ی تلخ در ذهنشان کنارِ سفت بودن برخی از نان باگت‌های فرانسوی قرار نمی‌گیرد، که همواره با صحنه‌ی شکوهمند کانال مانش و آپولوی 13 مقابله می‌شود و مایه‌ی خواری و افسوس...

 


Posted on Friday, April 1, 2016 at 01:22AM by Registered Commenterافشا | CommentsPost a Comment